Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

Oι έμποροι των εθνών.




Με δυο μπουκάλια για παπούτσια και το στομάχι αδειανό
Να σεργιανίζεις μες τους κόσμους και να ζητάς το μερτικό
Αυτό που σου ‘κλεψε ο μπακάλης και οι έμποροι των εθνών
Δε φταίω εγώ, δε φταίνε ο άλλοι, φταίει η θυσία των αμνών
Νερό δεν έχει το πηγάδι, ούτε κι η γη γλυκό ψωμί
Κι έχεις για στρώμα αγκωνάρι και μαξιλάρι μια πληγή
Και οι έμποροι να πλουτίζουν με χημικά να σε γιομίζουν
Και οι εμπόροι να πλουτίζουν όπλα θανάτου σου χαρίζουν
Δε φταίω εγώ δεν φταίνε οι άλλοι φταίει η θυσία των αμνών
Αυτοί που έχουνε συμφέρον και οι έμποροι των εθνών
Είσαι παιδί της Υεμένης είσαι παιδί του Αφγανιστάν
Στης Παλαιστίνης τα δρομάκια ρίχνουνε βόμβες οι Μεγιστάν
Το αγγελικό σου το κορμάκι οι θάνατοι το ασελγούν
Και ο θεός κλείνει τα μάτια τα στρέφει να μη σε κοιτούν
Δε φταίω εγώ δεν φταίνε οι άλλοι φταίει η θυσία των αμνών
Αυτοί που έχουνε συμφέρον και οι έμποροι των εθνών
Τώρα σ’ αφήνω μες τη φτώχεια και τη θυσία του καιρού
Κάτι μου μέσα μαγαρίζει και την συνείδηση κεντρίζει
Που έχω στρώμα, μαξιλάρι, τσουκάλι, σκέπη του ουρανού
Ένα θεό που με φροντίζει και έναν μπακάλη που κερδίζει
Φταίω εγώ, φταίνε κι οι άλλοι, φταίει το στραβό μου το μυαλό
Που είμαι δούλος του μπακάλη και στους έμπορων των εθνώ
Που κλέβουνε το μερτικό σου με την δική μου ανοχή
Κλέβουν και το δικό το βιός μας και των παιδιών μας τη ζωή .
Φταίω εγώ, φταίνε κι οι άλλοι, φταίει το στραβό το ριζικό
Που δεν σκοτώνω τον μπακάλη και τους έμπορων των εθνών.

Αντωνογιαννάκης Ηρακλής


Πέμπτη, 2 Μαΐου 2019

Ονειρόστρατα..














Στου δειλινού τα χρώματα ,στο μωβ της κάθε δύσης 
Μια θάλασσα που χύνεται και χρωματίζει η φύσης 
Μέσα στο μπλε της θάλασσας ανοίγω τα φτερά μου 
Λιόχυτη κι Αρχαγγελική γίνεται η αγκαλιά μου

Και λουλουδίζουν οι αυγές , αρώματα που σπέρνουν 
Στο σύθαμπο της σκέψης μου οι λογισμοί σε φέρνουν
Καθώς του ονείρου το δεντρί ανθεί και λουλουδίζει 
Αχτίδες λιοπερίχυτες τη σκέψη χρωματίζει
Σύννεφο, γλάρος, πέλαγος κι ανέμελος με κέφι 
άστρο καθάριο τ’ ουρανού βαστώ μέσα στα νέφη 
Και χρωματίζω ότι θωρώ κι ότι γροικώ στενάζω
Και με τσί νύχτας τα πουλιά στην ομορφιά κοιτάσω
Πόσες αρίφνητες χαρές , τόσα πολλά πλουμάδια 
Κεντίζει η ανατολή στο νου τα ματοκλάδια 
Και φτερουγίζει η ζωή, θάλασσα να γιομίσει 
Τη κάθε ώρα χωριστά μες στσ' εμορφιές να ντύσει.

Να μπω στην ονειρόστρατα του κόσμου και να δώσω 
Αρώματα βασιλικού κι αγιόκλημα, να νιώσω 
Θεέ μου , η πλάση ομορφιές π ‘απλόχερα χαρίζει
Στου κάθε ανθρώπου το δεντρί την αρμονιά κεντρίζει
Και χρωματίζω ότι θωρώ κι ότι γροικώ στενάζω
Και με τσί νύχτας τα πουλιά στην ομορφιά κοιτάσω
Μια αναπνιά και μια μαθιά μου φτάνουν για να ζήσω
Χίλιες ζωές, στσί θύμησης την εμορφιά θα αφήσω.. 
Στο πορφυρό σου πέλαγος , ζωή να ξεψυχήσω 
Με ασκημιές και θύελλες δε θα σε μαγαρίσω .
ηρακλης

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2019

Η γιαγιά υφάντρια..








Μέσ’ στα μισογκρεμισμένα παλιά μας σπίτια
με τα χορταριασμένα πελέκια στην αυλόπορτα
τους λειχιασμένους γέρικους τοίχους ζουν οι ιστορίες των ανθρώπων
που πέρασαν
αχνά σαν φαντάσματα και σβήστηκαν στον χρόνο.
Σαν γέρικους παππούδες και γιαγιάδες
λυγισμένοι στα μπαστουνάκια τους
από το βάρος των αιώνων που τα κατοίκησαν
ανασαίνουν την ελευθερία της ερημιάς τώρα πια

Το παλιό τζάκι με τις χαλασμένες παραστιές
μεσ’ τη στάχτη του χρόνου από αιώνες
και την κλωστή της μνήμης να ανασύρει
τους γέρους πατεράδες και τους παππούδες αμίλητους -
βυθισμένους στο κρασί,τα παλιά βιβλία, το Ρωτόκριτο.
Και τη γιαγιά υφάντρα μες τον αργαλειό της
να ξεϋφαίνει τον καιρό και τις μνήμες των ανθρώπων
Και τα βράδια,καθισμένοι στις πέτρινους πεζούλες
δίπλα στην αφτούμενη παραστιά να απαγγέλλει
στίχο-στίχο το Ρωτόκριτο ο Κορνάρος.
Την ιστορία του Χαρίδημου του κρητικού παλικαριού
που σκότωσε τη Λυγερή σαν βγήκε για κυνήγι…

‘’’ Κ’ ήβαλε μες το λογισμό να ζει να τση δουλεύγει
και με τα δώρα της αντρειάς να την-ε κανισκεύγει ..
κ’ εκείνα οπού του δίδασι πλέρωμα της αντρειάς του
επήγαινε κ’ εκρέμνα τα στο μνήμα τση Κεράς του ...’’
Και ξυπνούσανε οι κοιμώμενοι νεκροί μας
και κάθιζαν δίπλα στην παραστιά με τα εγγόνια και τα παιδιά τους
ήσυχοι
να ακούσουν κι εκείνοι τα κατορθώματα του Χαρίδημου,
μα περισσότερο τα δικά μας με μια βαθιά λύπη στα μάτια,
ήσυχοι και θλιμμένοι -καθώς ταιριάζει στον θάνατο-
προσμένοντας καρτερικά το μερτικό τους από το ξέτελο της μέρας
για να επιστρέψουν γεμάτοι, με τα δώρα
μιαν ακόμα φορά
στον ωκεανό της λήθης και του θανάτου.

Μια υφαντή πατανία χώριζε το σπίτι στα δυο
και τα βράδια ακουγόταν μουγκρητά από τα βούγια
που κείτονταν πίσω από τη υφαντή πατανία.
Και ζωντάνευε ο Μινώταυρος κι έσκιζε με τα κέρατα του
τη κόκκινη φαντή πατανία - κι έμπαινε στο σπίτι και ζητούσε αίμα
και σάρκες να χορτάσει τη πείνα του.

Και εγώ μικιό κοπέλι κουβαριασμένο στον παλιό οντά
πάνω στη πλάτη του Μινώταυρου
να σαρκώνω τον μυθικό Θησέα με το σπαθί,
μια κόκκινη θάλασσα, ένα καράβι,
τον Χαρίδημο και τη Λυγερή,
το ξεχασμένο γειτονόπουλο που χε πνιγεί στο όνειρο
δώδεκα χρονώ, σε ένα παλιό πηγάδι όξω απ’ το χωριό,
σαστισμένο από τις γιαγιάδες που λιβάνιζαν ολημερίς τα σόχωρα
να ξορκίσουν το θάνατο - να μην έρχεται στα όνειρα και τα σπίτια του χωριού.
Το μούργο, τον σταχτί σκύλο που ‘χε ο πατέρας δεμένο
δίπλα στην αυλόπορτα
να σέρνει το σκοινί της μοναξιά του και να κουβεντιάζει ολονυχτίς
με το πνιγμένο γειτονόπουλο.
Και η θάλασσα να βάφει τα όνειρα,το Χαρίδημο,
και τους πολεμιστές να κονταροχτυπιούνται βαμμένοι στο αίμα .
Τον μούργο που γάβγιζε τα κύματα με τον πνιγμένο να βουτά
και να χάνεται μέσ΄ την αγκαλιά της με οικεία αγάπη,
σαν στης μάνα του που χάθηκε μια νύχτα στο τρελάδικο.
Και συνεχίζω να ταξιδεύω μέσα στη κατακόκκινη θάλασσα,
τα παλιά χαλάσματα,
τον Μινώταυρο,τους παππούδες και τις γιαγιάδες,
το μούργο να γαβγίζει ακατανόητα ακόμα,
με τον πνιγμένο να γελά και να παίζει -
πότε με τη θάλασσα και τα μπλαβιά χρώματα της ανατολής -
και πότε να τυλίγεται με τη τη σκοροφαγωμένη χλαίνη
που τον τύλιξε ο πατέρας
σαν τον έβγαλαν από το πηγάδι,
μπας και διώξει τον θάνατο από τα μάτια των γυναικών.
Και στάθηκα στην κουπαστή και ερχόταν τα κύματα
και ξέπλυναν τα όνειρα
και φανερώθηκε η λήθη,
ένα σύννεφο σκόνης που σκέπασε το παλιό σπίτι
και τις ιστορίες των ανθρώπων .

Και βρέθηκα γέρος πια, καθισμένος
στο παλιό χορταριασμένο πελέκι της αυλόπορτας,
που ακόμα εκεί, ανασύρει με το χρόνο
τα μυστήρια και τα έργα των ανθρώπων.
Και έρχεται η γιαγιά υφάντρα που ξεΰφαινε τις μνήμες των ανθρώπων
και με παίρνει από το χέρι.
Και βρέθηκα σε ένα μεγάλο αλώνι με γύρω γύρω
καθισμένες χιλιάδες σκιές
με κούπες στο χέρι να πίνουν τη κόκκινη θάλασσα
και το μπλαβιό τσ ’ανατολής.
Και παραδίπλα ο μούργος, τα βούγια, ο πνιγμένος
τυλιγμένος ακόμα στη χλαίνη του πατέρα -
και ο Κορνάρος να απαγγέλλει, ακατανόητα τα έργα των ανθρώπων.
Κι έρχεται η γριά υφάντρια και μου λέει ψιθυριστά στο αυτί ..

Ό,τι κτίζαμε εδώ και αιώνες δεν τελειώνει ποτέ ..

Χέρια απλωμένα στο πουθενά -μέσα από μυστικά περάσματα
με το συναπάντημα δυο κόσμων.
Έτσι ,για να αγγίξουμε το ακατανόητο που πλάθαμε τόσα χρόνια εντός μας .
Και χάθηκα οριστικά τούτη τη φορά μέσα στη σκόνη του χρόνου
που είχε πλακώσει το παλιό σπίτι και τις μνήμες των ανθρώπων.
Ηρακλης Αντωνογιαννακης .

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

Χρόνια καλά με υγεία από καρδιάς.



Το μόνο πράγμα που ομορφαίνει τη ζωή ειναι οι Θετικοί άνθρωποι, 
αυτοί που Έχουν επίγνωση της απελπισίας της-τους. 
Και όμως χαμογελάνε και προχωράνε, δίδοντας μέσα από τη γνώση της πραγματικότητας τους, αλτρουιστικά, και ουσιαστικά το χέρι στους άλλους.
Χρόνια καλά με υγεία από καρδιάς.


Ηρακλης.

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Ο Κυρ Παντελής.

  
Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει παίρνει το μέρος των φτωχών. Λειβαδίτης.
Αυτό το πόδι που βίαια απλώθηκε κι έριξε κλωτσιά στον ετοιμοθάνατο Ζακ,
κάπου στην Ομόνοια, ήταν και δικό μου πόδι.
Αυτό το βάρβαρο, φασιστικό χέρι που κάρφωσε το μαχαίρι
στην καρδιά του Φύσσα, μια μαχαιριά στην εναπομείνασα Δημοκρατία,
ήταν και δικό μου χέρι.
Και δικιά μου ήταν η σφαίρα που σκότωσε τον Γρηγορόπουλο.
Δικό μου ήταν και το λιντσάρισμα χιλιάδων διαφορετικών ανθρώπων,
μεταναστών, οροθετικών κλπ…
Και από τα δικά μου χείλη δόθηκε η διαταγή στα τάγματα των βαρβάρων.
Γιατί αφέθηκα να με χαλκέψουν με ξενοφοβία και ρατσισμό.
Γιατί αναπαύτηκα «στα δικά μου», λες και τα πάντα γύρω μου ανήκουν.
Γιατί δεν μίλησα όταν μπορούσα.
Γιατί ανέχτηκα και η ανοχή είναι συνενοχή.
Γιατί οικειοποιήθηκα την εικόνα που μου πλάσαραν και σταμάτησα να σκέφτομαι.
Γιατί φοβήθηκα.
Ένας φόβος που με κρατάει αυστηρά στα δικά μου, στο βόλεμα,
στην απάθεια και στα κατασκευασμένα ψεύδη.
Γιατί δεν είδα τον άλλο, τον διπλανό μου, τον συνάνθρωπό μου.
Γιατί δεν κοινώνησα σχέσεις ζωής μαζί του, αλλά έμεινα δοσμένος
στον μίζερο μικρόκοσμο που έφτιαξαν άλλοι για εμένα.
Αλλά δεν μίλησα ούτε τότε.
Απλά σιώπησα, έσκυψα το κεφάλι, φόρεσα τον μανδύα της υποταγής
στον κάθε κουστουμαρισμένο επιβήτορα της ζωής μου.
Και πάντα κρίνω εκ του ασφαλούς, με όποιο μέτρο με βολεύει, τις πράξεις των άλλων.
Καθισμένος στον καφενέ, φτύνω και βλαστημώ, ηθικολογώντας στους άλλους.
Και ξερνάω μίσος για τον πρόσφυγα που έγινε «λαθρομετανάστης»,
για την γειτόνισσά μου την «πουτάνα», για τον γιο του Μιχάλη
που έγινε ναρκομανής, για τον μαύρο που έγινε «αράπης»,
αλλά σέβομαι τα «golden boys» και τους ισχυρούς.
Ρητορεύω για την αναγκαιότητα απαγχονισμού σε όλους αυτούς
που στρεβλώνουν τους όποιους ηθικούς μου κανόνες.
Γιατί τον φόβο και την βία φόρεσα για ρούχο κι έγιναν σάρκα μου.
Και ονειρεύομαι δικτατορίες και τάγματα φασιστικά.
Και εξαντλώ την δουλικότητά μου προσκυνώντας βουλευτάδες
και δεσποτάδες και ζητάω μια θέση να βολέψω το παιδί μου.
Και τα δάκρυά μου αυτά τα τόσο επιλεκτικά, αυτά τα τόσο υποκριτικά,
μαγαρίζουν κάθε φορά το αγιασμένο χώμα, που θα αρνηθεί
κι εκείνο να δεχτεί το άχρηστο τούτο κουφάρι.
Το άχρηστο κουφάρι του Κυρ Παντελή...

Υ.Γ. Κάποια φασισταριά συγκεντρώθηκαν έξω από τον τόπο του εγκλήματος
και πέρα από τα βρώμικα, αηδιαστικά συνθήματα, είχαν γράψει σε φέιγ βολάν:
Η αυτοάμυνα δεν είναι έγκλημα. Είναι ένστικτο αυτοσυντήρησης.
Ποια αυτοάμυνα;
Ποιο ένστικτο αυτοσυντήρησης;
Για να βγει στην επιφάνεια το ένστικτο της αυτοσυντήρησης,
πρέπει να υπάρχει επίθεση και κίνδυνος της ανθρώπινης ζωής.
Απλά, μιλάμε για ξεκάθαρη δολοφονία.
Είδαν αίμα και ηδονικά κατασπάραξαν το θύμα.
Τα απωθημένα μια ζωής, βρήκαν πρόσφορο και βολικό τον Ζακ..
Καημένε και ανήμπορε Ζακ…
Θύμα των άγριων ενστίκτων μιας κοινωνίας που φασιστοποιείται είσαι.
Ηρακλης

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

"Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποιο κι αν είναι το ερώτημα".

Η Κοινωνία έχει πεθάνει.
Ο Άνθρωπος έχει πεθάνει.
Τι μένει;
Ένας, παιδί ακόμα, τοξικομανής, πεσμένος νεκρό από κλωτσιές στην Ομόνοια, κάπου, σε καποιο κοσμηματοπωλείο.
Κι ο Θεός πέθανε μαζί του.
Και ο Άνθρωπος πέθανε μαζί του.
Και ''μεγαλούργησε'' ξανά ο φασισμός.
Και κάθε έννοια δικαίου, κάθε έννοια ανθρωπισμού νικήθηκε από την βαρβαρότητα της ανθρώπινης φύσης.
Από τα κατώτατα φασιστικά ένστικτα.Ο Κόσμος μου ανήκει ειναι δικός μου και μόνο δικός μου. Και ο θάνατος σου η ζωή μου.
Όταν ο διερρηγμένος κοινωνικός ιστός δρα με τα κατώτερα ένστικτα ενός ερπετοειδούς εγκεφάλου, σημαίνει ότι και τα τελευταία ψήγματα ανθρωπισμού και κοινωνικής κατανόησης έχουν πεθάνει και το τέρας στέκεται αγέροχα εκεί.
Αληθεια που πήγε η διαπίστωση του Ράσσελ: "Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποιο κι αν είναι το ερώτημα".
Ας πορευτούμε τώρα Τέρατα, σε ένα κόσμο Τεράτων.
Σχόλια

Psarakis Kostas ειναι σαν να βρείς ένα κοπέλι 5 χρονώ να κλέβει τα σύκα της συκιά σου και να το σκοτώσεις ....

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση2 ημέρες

Μαρίνα Μουράτη πόσο σημαντικό να μπορεί να διακρίνει κανείς το είναι κάτω από το φαίνεσθαι...

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση2 ημέρες

Fwteinh Meletaki Με την άδεια σας θα ήθελα να αντιγράψω το σχόλιο σας και να το ταξιδέψω μαζί με το κείμενο του Ηρακλή 🙏

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση1 ημέρα

Ηρακλης Αντωνογιαννακης Fwteinh Meletaki Από την μεριά μου ελεύθερα Φωτεινή. Για τα σχόλια τώρα, νομίζω δεν θα έχει κάνεις αντίρρηση.

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση1 ημέρα

Κώστας Δασκαλάκης Δηλαδη μας ρε Ηρακλη οτι αν εβρισκες καποιον να σου ριμαζει το μαγαζι θα τον κερναγες καφεδακι η' θα του περνες σουβλακι να φαει;Μηπως ξερεις ποιον εχεις μπροστα σου;

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση2 ημέρες

Δέσποινα Σπανούδη · 29 κοινοί φίλοι
Κώστας Δασκαλάκης όχι βέβαια. Άμα έβρισκες κάποιον πεσμένο κάτω να προσπαθεί να φύγει, θα τον κλωτσαγες στο κεφάλι μέχρι θανάτου. Τι πιο φυσιολογικό και ανθρώπινο.

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση2 ημέρες

Ηρακλης Αντωνογιαννακης Κώστας Δασκαλάκη .Μα νομίζω τo ερώτημα σου το έχω απαντήσει στα γραφόμενα μου.. Αληθεια πιστεύεις οτι αξίζει οποιοσδήποτε άνθρωπος ανεξάρτητου φυλής εθνικότητας, θρησκείας κτλ αυτήν τη συμπεριφορά ;;Να πεθαίνει από κλωτσιές συνανθρώπων του επειδή οι καταστάσεις ,ίσως η ανάγκη τον οδήγησαν εκεί; Περάσαμε στην εποχή των τεράτων που λέει και Μαρίνα παρακάτω...

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση1 ημέραΤροποποιήθηκε

Psarakis Kostas βρε Κώστα , αν αιστανθεί κάποιος οτι κινδυνεύει θα αμυνθεί , αλλά ο άνθρωπος αυτός δεν μπορουσε να σταθεί στα πόδια του , τον χτυπούσαν για την ηδονή που τους έδιδε το να τον χτυπούν ....

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση2 ημέρες

Μαρίνα Μουράτη παιδιά, αυτή την ηδονή που λέει ο Κώστας πολύ εύστοχα, αυτή τη σιχαμερή πτυχή του εσωτερικού μας κόσμου, τού σαδισμού, όλοι μας την απορροφήσαμε και την φέρουμε, αφού μες το ίδιο καζάνι αναθρεφόμαστε...Απλώς άλλοι έχουν την μέγιστη γενναιότητα να δουν Δείτε περισσότερα

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση2 ημέρες

Ritsa Eliou Αγαπητέ Κώστα Δασκαλάκη, επειδή γνωρίζω τι Ανθρωπος είναι ο Ηρακλής δεν θα ξαφνιαζόμουν καθόλου αν φερόταν όπως αναρωτιέσαι .. αλλά ας μην εστιάσουμε την συζήτηση εκεί .. το να κλοτσά κανείς μέχρι θανάτου από θέση ισχύος αυτό είναι τρομακτικό, δεν συμφωνείς Κώστα;

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση21 ώρεςΤροποποιήθηκε

Psarakis Kostas αν δούμε προσεκτικά τα βίντεο , θα παρατηρήσομε ότι τον σκότωσαν απλώς επειδή μπορούσαν να το κάνουν .
δηλαδή έδωσε την αφορμή , πήγε και καλά να κλέψει , ενω ουτε την πόρτα δεν μπορουσε να ανοίξει , άοπλος,(αν κρατούσε κάτι θάτρεχαν ακόμη) ,τελείως 
Δείτε περισσότερα

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση2 ημέρεςΤροποποιήθηκε

Nikos Malliarakis Psarakis Kostas υπάρχει πληροφορία (προς επιβεβαιωση) ότι μπήκε μέσα Όχι για να κλέψει αλλά για να ξεφύγει από καυγά με καρεκλιδια σε διπλανό μαγαζί.
Η ουσία είναι πως αυτοί που τον σκότωσαν ήθελαν κι ευχαριστήθηκαν που τον σκότωσαν

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση2 ημέρες

Μαρίνα Μουράτη ''Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων''. ~Αντόνιο Γκράμσι.

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση2 ημέρες

Matina Karali Τα ειπες ολα!

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση2 ημέρες