Στα αγαπημένα μου ανίψια ..Στο Μανολάκι και στο Γιαννιό μας..

ΤΟ Μανωλιό μας ετών 14 ....


Τ' Αντράκι μου ο Γιάννης ετών 17..

Το γέλιο από τα ματιά σας θα κλέψω
Να το κρατήσω μυστικό
Να χρωματίζω την αυγή όταν ξυπνάω
Κι όταν νυχτώνει τον πιο μαύρο μου ουρανό











Τα δυο αγόρια ..τα δυο και μοναδικά μονάκριβα παιδιά του αδερφού μου




Τα καμάρια μας έτσι ξαφνικά και απρόσμενα σήκωσαν πανιά για άλλους τόπους ...
Δυο αγόρια.. δυο άγγελοι άνοιξαν τα φτερά τους για τη γειτονιά των αγγέλων..
Και τα δυο παιδιά μας έτσι αγαπημένα στη ζωή έτσι αχώριστα και στο θάνατο ..

Τα δυο κεριά που εφέγγανέ
Μας τά σβήσε μια μπόρα
κι όλος ο κόσμος σκοτεινός
είναι για μένα τώρα ....

Τους δυο Αγγέλους ο θεός
τους πήρε σε μια ώρα
κι'έμεινα μόνος στη ζωή
σα το δεντρό στη μπόρα

Μια προσευχή μόνο και δυο κεράκια για αυτά τα αγγελούδια ..



Σπασμένα τα φρένα μου

τα γκάζια στο τέρμα ...


Τελειώνει η ευθεία

και πιάνω στροφές

παρέα τον άνεμο

καβαλά αν θες...


άνεμος είμαι

το χρόνο περνώ

σ¨αγνώστους δρόμους

ξανά περπατώ


δε θα γυρέψω

συμπόνια καμιά....

σπασμένος καθρέπτης

ο κόσμος μπροστά..


κυλάνε οι δείχτες

στο τέρμα οι στροφές

μόνο... σκοτάδια

τα ματιά σου χθες


χαράζει και..λείπεις..

και εγώ προσπαθώ

το πρόσωπο σας

να θυμηθώ..


ο κόσμος μου είναι

μια βουή

και ο δρόμος μου έγινε,

ξανά η ζωή.


δε θα σας ψάξω

για να σας βρω

μου φτάνει η αφίσα

που προσπερνώ


μια ουτοπία

μες το μυαλό

το άρωμα σας

μόνο κρατώ


προχθές σε ..ρώτησα

αν αγαπάς..

τελειώνει ο δρόμος

το τέρμα κοντά ..


Καλό ταξίδι αγαπημένα μου παιδιά ..
Καλή αντάμωση.


periploys.

Του ήλιου το ταξίδι ..

Άμα ο ήλιος δε σε δεί
να σ΄αχτινοχαιδέψει
πάει με το παράπονο
κι αυτός να βασιλέψει



Μια αχτίδα φως εμπήκενε
οψάργας στ'όνειρο μου
και φώτισε τη σκοτεινιά
που ζώ στο ξυπνημό μου..



Ηλιαχτίδες μου χαϊδέψτε την
τη χαραυγή οντε βγείτε
απ'το όνειρο μου έρχεται
στη στράτα θα τη βρείτε ..


Ήλιε του ονείρου μου φονιά
που διώχνεις το σκοτάδι
παίρνεις μαζί στο μισεμό
τσ' αγάπης μου το χάδι ..


ο ήλιος εβασίλεψε
κι η φύση συναινούσε
όταν τα πιο ερωντικά
χάδια τζη με κερνούσε ..


Τον ήλιο τον παρακαλώ
να γοργοβασιλέψει
για να κλουθά του φεγγαριού
τ' ονείρου τζη η σκέψη


Ξεστράτισε φεγγάρι μου
π'του κύκλου τη βεγγέρα
τ'όνειρο κάμε αληθινό
πριχού το σβήσει η μέρα



Αφιερωμένο λοιπόν στη κοπέλα της καρδιάς μου..

Στην Καδιανή !!


κρίμα στον κόπο που'καμες
στην ομορφιά σου φύση
να βάλεις την ανατολή
απέναντι απ'τη δύση

Και μετά τις ρομαντικές πάμε και στην κυνική σχολή
και σε μια μαντινάδα που μιλάει για τον θάνατο
για την δύση λοιπόν των πραγμάτων ..

Ανάσκελα με θάψετε
να φαίνεται η κοιλιά μου
για να περνά να τη θωρεί
η αγαπητικιά μου .

Φωτο periploys

Να τη χέσω τέτοια λευτεριά.. αφού θα κάνω εγώ εσένα πασά

Ένας φίλος μου ο Κωστής ο Ψαράκης που συζητούσαμε
τα παιγνίδια των πολιτικών μου είπε το εξής.

Γιατί ρε φίλε να πάω να τους ψηφίσω;;
Πές πως πάς σε ένα εστιατόριο και σου φέρνει το γκαρσόνι
πεντέξι καταλόγους να επιλέξεις το τι θα φας .
Ανοίγεις τον πρώτο και το μενού σου προκαλεί αηδία, μάπα δηλαδή .
Ανοίγεις τον δεύτερο κατάλογο..σκατά και μόνο σκατά
πας στον τρίτο τον τέταρτο τα ίδια σκατά με παραλλαγές .
Ε όχι ρε φίλε το πιο λογικό θα ναι να σηκωθείς πάνω
και να τα κάνεις λαμπόγιαλο στο μαγαζί
να δείρεις και τον μαγαζάτορα και να φύγεις .
Όχι να κάτσεις και να επιλέξεις
το '' ΤΟ ΜΗ ΧΕΙΡΩΝ ΒΕΛΤΙΣΤΟΝ''

Η αποχή ειδικά τώρα νομίζω πως είναι η πλέον πολιτική πράξη
συνειδητής απαξίωσης του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών
\ που λυμαίνονται τόσα χρόνια τον κόπο και τον μόχθο του Ελληνα
πολίτη φορολογούμενου .
Το μόνο που έχουν μάθει και ξέρουν καλά είναι
το παιγνίδι της μίζας και της αρπαχτής που με την
βουλευτική τους ασυλία την σκαπουλάρουν μια χαρά .
Πολίτες δυο ταχυτήτων μη πω πολλών ταχυτήτων ζούμε
σ'αυτή τη χώρα .Γιατί μετά τα λαμόγια τους πολιτικούς
είναι και οι παρακαθήμενοι γλειψιματίες αυλοκόλακες
που απολαμβάνουν την ατιμωρησία που προσφέρεται
από τα μεγαλύτερα λαμόγια .
Και στο πάτο του πηγαδιού ο λαός.
Ένας λαός που στο βάθος του είναι μάζα υπνωτισμένη
και καθοδηγούμενη από το life style της εποχής.
Από τις πρωινούδες, μεσιμερούδες και βραδινές σαπουνόπερες.
Εγώ πάντως βαρέθηκα και σιχάθηκα.
Βαρέθηκα τις ιδεολογίες και τα ιδεολογήματα .
Σιχάθηκα να μου κλέβουν την ζωή στάλα στάλα
και εγώ ανήμπορος σε οτιδήποτε με πληγώνει με πονάει
και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια μου
να πρέπει να σκύβω το κεφάλι και να προχωράω αδιαμαρτηρητα ..
Εγώ πάντως βαρέθηκα και σιχάθηκα
Να μου σερβίρουν έτοιμη τροφή μασημένη,
νομίζοντας στα μετρά και τα σταθμά μου..
Ε όχι λοιπόν.

Δεν συμμετέχω σε κανένα παιγνίδι τους πλέον.
Γιατι δεν πιστεύω στο απαρχαιωμένο σύστημα
της οικογενειοκρατίας του κοινοβουλευτισμού τους.
Γιατί δεν πιστεύω σε αυτόκλητους σωτήρες ούτε
και στις καλές τους προθέσεις πλέον.
Είναι που ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος
με καλές προθέσεις.
Μόνο που οι προθέσεις τους έκαναν κόλαση τη δική μας τη ζωή ..

Απέχω πλέον συνειδητά και προτιμώ την δική μου
ουτοπία για έναν δικαιότερο
κόσμο πάρα την δική τους πραγμάτωση πάνω στο πετσί μου .

Γιατί πιστεύω μόνο στον άνθρωπο και στη συνειδητότητα του.
Γιατι πιστεύω μόνο στις αυτοδιαχειριζόμενες
κοινωνίες χωρίς μπάτσους και αφεντικά.
Όταν το πρόβλημα του διπλανού μας γίνει και δικό μας
και όλοι μαζί βρίσκουμε λύση χωρίς τους ''σωτήρες μας ''
Μα θα μου πείτε ουτοπία ..Ναι και να σας πω κάτι ,προτιμώ την δική μου
την ανθρώπινη πάρα τη δική τους που έχει εξαθλιώσει
και έχει εξαπατήσει τις ζωές και τις ψυχές τόσων χιλιάδων
συμπατριωτών μου . Στις 7 του Ιούνη να τους γυρίσουμε
την πλάτη, πριν μας την γυρίσουν αυτοί στις 8.
Να τη χέσω τέτοια λευτεριά.. αφού θα κάνω εγώ εσένα πασά

Θα κάτσω σπίτι θα΄αράξω σπίτι κι άμα πεινάσω τηγανίζω κάνα αυγό!!

Ενεός

Μέσα σε κουφές νότες
ταξιδιάρα σκέψη περιπλεγμένη ..

ένα ρόλοι αντικριστά μετρά τη μοναξιά

μα και κείνο τις αντοχές, ανομολόγητα
στα άκρα ταλαντεύει.

ποτάμια ορμητικά
στις φλέβες, πάθη
ματαιώνονται.

Σαν χορδές κιθάρας
σφιχτά πλεγμένες οι ζωές

στην κυρτωμένη απ' το χρόνο ραψωδία
ανέτειλε πάλι χθες μορφή.

Παράξενη, αλλιώτικη, φρικιαστική
Μα.. και τόσο γνώριμη…

δέχτηκα με συγκατάβαση τη συγκατοίκηση
στο κουφάρι αυτό

γνωρίζοντας πάντα τη φωτιά που κουβαλά
και το λεπίδι..



periploys

Η ΨΥΧΗ

Και ο Θεός δημιούργησε την ψυχή,πλάθοντας την με ομορφιά.

Της έδωσε την απαλότητα της πρωινής αύρας,το άρωμα των λουλουδιών,

την ομορφιά του σεληνόφωτος.

Της έδωσε επίσης ένα ποτήρι χαράς και της είπε.

Δε θα πιεις απ'αυτο το ποτήρι παρά μόνο όταν ξεχάσεις το παρελθόν και αποκηρύξεις το μέλλον.

Της έδωσε επίσης ένα ποτήρι θλίψης ,λέγοντας

Πιες για να καταλάβεις το νόημα της χαράς.

Μετά ο Θεός έδωσε στην ψυχή αγάπη που θα χανόταν με τον πρώτο στεναγμό ικανοποίησης ,

και γλυκύτητα που θα χανόταν με την πρώτη λέξη αλαζονείας.

Έκανε ένα ουράνιο σημείο για να την οδηγεί στο δρόμο της αλήθειας .

Έβαλε στα βάθη της ένα μάτι που βλέπει το αόρατο.

Δημιούργησε μέσα της μια φαντασία που κυλά σαν ποτάμι με φαντάσματα και κινούμενες μορφές.

Την έντυσε με με ενδύματα λαχτάρας υφασμένα απ'τους αγγέλους απ'το ουράνιο τόξο.

Κι έβαλε επίσης μέσα της το σκοτάδι της σύγχυσης ,που είναι η σκιά του φωτός.

Και πήρε ο Θεός φωτιά απ' το καμίνι του θυμού ,

Άνεμο που φυσά απ' την έρημο της άγνοιας,

Μάζεψε άμμο απ'την όχθη του εγωισμού

Και σκόνη κάτω απ'τα πόδια των αιώνων.

Έτσι έφτιαξε τον άνθρωπο.

Κι έδωσε στον άνθρωπο δύναμη τυφλή που γίνεται φλόγα σε στιγμές τρελού πάθους

και κοπαζει μπροστά στην επιθυμία.

Του έδωσε ο Θεός ζωή που είναι η σκιά του θανάτου .

Και ο Θεός χαμογέλασε και έκλαψε , κι ένιωσε μια αγάπη που δεν έχει όρια ούτε τέλος .

Κι έτσι ένωσε τον άνθρωπο με την ψυχή του..

ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Επτά φορές περιφρόνησα την ψυχή μου:

Την πρώτη φορά όταν την είδα να δειλιάζει μπροστά στη λαχτάρα της να φτάσει στα ύψη.

Τη δεύτερη φορά όταν την είδα να κουτσαίνει μπροστά στους ανάπηρους.

Την τρίτη φορά όταν της δόθηκε να διαλέξει ανάμεσα στο δύσκολο και το εύκολο και εκείνη διάλεξε το εύκολο.

Την τέταρτη φορά όταν έκανε κάποιο κακό και παρηγορήθηκε με το ότι και οι άλλοι κάνουν κακό.

Την πέμπτη φορά όταν ανέχτηκε από αδυναμία και δικαιολόγησε την ανοχή της σα δύναμη.

Την έκτη φορά όταν περιφρόνησε την ασχήμια κάποιου προσώπου και δεν ήξερε ότι αυτό το πρόσωπο ήταν μια από τις δικές της μάσκες.

Και την έβδομη φορά όταν τραγούδησε τραγούδι επαίνου και το θεώρησε αρετή.

Καλή ανάσταση λοιπόν σε όλους μας ...και ας προσπαθήσουμε τις μικρές και μεγάλες αδυναμίες μας να τις κάνουμε αρετές!!

το τέλμα..

Τίποτα ..τίποτα
δεν έμεινε για να θυμίζει
τη λιακάδα..
τις καλοκαιρινές αποδράσεις
από τη πλήξη του καταμεσήμερου ..
Μονάχα ο φανοστάτης στο λιμάνι
πάλι μόνος ,ονειρεύεται
τις μέρες που θα ξανάρθουν.
Και γώ τα κρύα γραφεία και τις ψυχρές φάτσες αποστρέφομαι..
τις κλεμμένες ώρες της ζωής μου αποζητώ..
Μα...θα φύγω μαλάκες
υπόσχεση και αμαρτία μου..

periploys

Αγαπητέ κύριε, Σας ευχαριστώ που σφραγίσατε την επιταγή μου…

Αναδημοσιεύουμε και σας παρουσιάζουμε ένα γράμμα που έστειλε μια 96άχρονη γυναίκα σε μια Τράπεζα. Ο Διευθυντής της Τράπεζας που το έλαβε το βρήκε τόσο «διασκεδαστικό», που το δημοσίευσε στην εφημερίδα «New York Times».
«Αγαπητέ κύριε, Σας ευχαριστώ που σφραγίσατε την επιταγή μου με την οποία σκόπευα να πληρώσω τον υδραυλικό τον περασμένο μήνα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, δεν πρέπει να πέρασαν ούτε 3 νανοδευτερόλεπτα μεταξύ του σφραγίσματος της επιταγής μου και της αυτόματης κατάθεσης της σύνταξής μου από το δημόσιο!
Θα πρέπει να σας ευχαριστήσω και για το πρόστιμο των 30 δολαρίων που χρεώσατε το λογαριασμό μου ως πέναλτι για την ταλαιπωρία που προκάλεσα στην Τράπεζά σας. Η ευγνωμοσύνη μου ξεχειλίζει, κυρίως γιατί με κάνατε να ξανασκεφτώ τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζω τα οικονομικά μου. Έχω προσέξει πως κάθε φορά που προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί σας η μόνη μου παρηγοριά είναι η απρόσωπη και ασύμφορη οντότητα που έχει γίνει η Τράπεζά σας.
Από εδώ και στο εξής, όπως ακριβώς κάνετε κι εσείς !, θα κάνω τις συνδιαλλαγές μου μαζί σας προσωπικώς.
Οι πληρωμές της υποθήκης και του δανείου μου δε θα γίνονται αυτόματα, αλλά θα φτάνουν στην Τράπεζά σας με επιταγή στο όνομα ενός υπαλλήλου, που θα ορίσετε εσείς.
Να θυμάστε πως είναι αδίκημα να ανοιχτεί η αλληλογραφία που θα περιέχει την επιταγή από κάποιον άλλον και όχι από τον παραλήπτη.
Σας επισυνάπτω την αίτηση που θα πρέπει να συμπληρώσει ο υπάλληλος που θα ορίσετε.
Σας ζητώ συγγνώμη για το 8σελιδο μέγεθός της, αλλά θα πρέπει να γνωρίζω γι’ αυτόν, όσα γνωρίζει η Τράπεζά σας για μένα.
Σημειώστε πως όλες οι πληροφορίες που αφορούν το ιατρικό ιστορικό του θα πρέπει να υπογραφούν από το αρμόδιο Υγειονομικό τμήμα, ενώ και οι πληροφορίες για τα οικονομικά του θα πρέπει να συνοδεύονται από τα κατάλληλα θεωρημένα αντίγραφα-ντοκουμέντα.
Στη συνέχεια θα πρέπει να εκδώσω ένα PIN, τον οποίο θα χρησιμοποιεί ο υπάλληλός σας στις συναλλαγές μαζί μου.
Λυπάμαι, αλλά δε θα είναι μικρότερο από 28 νούμερα - τόσα είναι και τα νούμερα που πληκτρολογώ κάθε φορά που καλώ το telephone banking και πρέπει να συνδεθώ με το λογαριασμό μου. Κι επειδή, όπως λένε, η μίμηση είναι η υπέρτατη κολακεία, επιτρέψτε μου να σας αντιγράψω! Επιτρέψτε μου επίσης να σας γνωστοποιήσω και τα ακόλουθα.
Όταν θα μου τηλεφωνείτε, θα πατάτε τα ακόλουθα κουμπιά:
1. Για να κλείσετε ραντεβού να με δείτε.
2. Για να με ρωτήσετε για μια πληρωμή που δεν έγινε.
3. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο σαλόνι σε περίπτωση που είμαι εκεί.
4. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην κρεβατοκάμαρα σε περίπτωση που κοιμάμαι.
5. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην τουαλέτα σε περίπτωση που με καλεί η φύση.
6. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο κινητό μου σε περίπτωση που λείπω από το σπίτι.
7. Για να στείλετε e-mail στον υπολογιστή μου, απαιτείται ένας μυστικός κωδικός, ο οποίος και θα σας αποσταλεί εν ευθέτω χρόνω.
8. Για να επιστρέψετε στο κύριο μενού και να ξανακούσετε τις επιλογές 1-7.
9. Για να διατυπώσετε κάποιο αίτημα ή παράπονο.
Κατόπιν θα μπείτε σε αναμονή ανάλογα με την πληρότητα του αυτόματου τηλεφωνητή μου. Καθ’ όλη τη διάρκεια του τηλεφωνήματος θα παίζει χαλαρωτική μουσική. ! Αν, ωστόσο, χρειαστεί να περιμένετε πολύ, λυπάμαι, αλλά ακολουθώντας και πάλι το παράδειγμά σας, θα πρέπει να σας χρεώσω με ένα ποσό για τη διαδικασία. Κλείνοντας, σας εύχομαι ένα ευτυχισμένο και λιγότερο κερδοφόρο νέο έτος.
Η ταπεινή σας πελάτισσα.»

αντισυμβατικότητά και μαλακίες,

α ρε τι σου είναι ο άνθρωπος
πως αλλάζει μανδύες, σαν το φίδι..
όλοι είμαστε μπλεγμένοι με την ανθρωπινότητα μας
τι να κάνουμε
ε καλά τώρα η μοναξιά, ακόμα και η ιδεολογική, είναι αφόρητη
για να βρείς την υποτιθέμενη αντισυμβατικότητα απέχει πολύ..

καταλαβαίνουμε πολλά πράγματα
αλλά αυτό μέχρι να διαλύσεις την ζωή σου
αναζητώντας την υποτιθέμενη αντισυμβατικότητα απέχει πολύ
περίπου αυτό

ποια αντισυμβατικότητά και μαλακίες, υπάρχει αντισυμβατικός άνθρωπος
ποιος και που
ε μα τι λέμε τώρα μαλακίες
άστα δράμα
τα πάντα είναι συνάρτηση των βιωμάτων μας
ε βέβαια ........
αλίμονο
τα βιώματα είναι το φίλτρο της κρίσης μας
σωστός
παραφρονών ελλάλησα
ε πως
σκατά
ποια αλήθεια και ποια πραγματικότητα και ποια αντισυμβατικότητά και και και
Το πιο θανατηφόρο όπλο της Εξουσίας:
Οι κακώς εννοούμενες "φιλοσοφίες" που διαμορφώνουν τον τρόπο ζωής κάποιων ανθρώπων και τους μετατρέπουν σε άμυαλα πιόνια που μάλιστα διατυμπανίζουν πως προστατεύουν το "έθνος", τις "παραδόσεις" και τα "ήθη".

δηλαδή δε μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει να φάω όλη την ζωή μου για να πω οτι δεν ήταν έτσι ;;
καλά τώρα βάλανε και αυτοί το άγνωστο στο μικροσκόπιο και το εξετάσανε
ε καλά τώρα πρέπει να είναι εντελώς χαζός για να τα πιστεύει πια αυτά
Ο θάνατος θα μας διδάξει τον σωστό χειρισμό της αιωνιότητας. Θα ξαναβρούμε όλες τις στιγμές της ζωής μας και θα τις συνδυάσουμε όπως μας αρέσει.
Ο Θεός, οι φίλοι μας, ο Ιούλιος Καίσαρ και ο Σαίξπηρ, θα συνεργαστούν μαζί μας σ' αυτό το παιχνίδι..."
εμείς είμαστε απλοί άνθρωποι….

άντε καλά να περάσετε
periploys

Λέξεις...

.Πανιά έβαλαν οι λέξεις μου
και για άλλα λιμάνια κύλησαν
ζητώντας να νιώσουν στις θολές
γραμμές τους, την φυγή προς την ελευθεριά που τόσο ονειρεύτηκαν...
Μα..ο λυσσασμένος άνεμος της άγνοιας, κύματα θεριά, καταπίνει τον κόσμο μας, μαζί και τις ανυπότακτες λεξούλες, ζητώντας άπλα το αυτονόητο της ύπαρξης τους..
Ναυαγισμένες, έρημες τώρα βολοδέρνουν οι λέξεις,
ζητώντας άπλα την υπόσταση τους ..σε ένα κόσμο φορτωμένο με την ανυπομονησία του εφήμερου..

periploys

ΤΟ ΠΑΡΤΕΡΙ ..

..

παράξενος καιρός
μουχλιάζει στο παρτέρι σου..
Ακόμα και την ανυπομονησία
των καιρών
φυλάκισε το γέλιο σου..

Μα ..θα σε βρω ..
όταν θα πάψεις
να σκοτώνεις τους εφιάλτες σου,
γλυκά και ήσυχα
θα τεμαχίσεις την μοναξιά
με τον παλιό σουγιά..
ξέρεις αυτόν..
που κάποτε κομμάτιασαν ότι αγαπούσες..

παράξενος άνεμος
πάλι στην ψυχή μου
από αυτούς που σαπίζουν στο παρτέρι σου...

periploys

αλήθεια και ψέμα. ....

Καλησπέρα κατά αρχάς..

Θα θελα να σας πω δυο λόγια για το πως ένιωσα και νιώθω για αυτά που καθημερινά συμβαίνουν γύρω μου ..να σας μιλήσω για τον άνθρωπο και το περιβάλλον του την αλήθεια και το ψέμα.
Για την πραγματικότητα που κάποιοι φτιάχνουν στα μέτρα και στα σταθμά τους και μας την σερβίρουν σαν δική μας.. σαν κάτι αυτονόητο χωρίς να μας ρωτήσουν καν αν εμείς την δεχόμαστε ..
Φτιασιδωμένες πραγματικότητες στα μέτρα και τα σταθμά αυτών που ορίζουν τις τύχες μας .

Έτοιμη τροφή για τα μυαλά μας έτοιμες ζωές για τα παιδιά μας .

Να βλέπεις τα πράγματα με προκαθορισμένο τρόπο να αισθάνεσαι σύμφωνα με τον κανόνα που σου επιβάλουν, να χαμογελάς χωρίς να γελάς διακριτικά, να κλέβεις και να νιώθεις ικανοποίηση, να σκοτώνεις καθημερινά με μια σου λέξη τον άλλον, και το βράδυ να κοιμάσαι ήσυχος χωρίς τύψεις η άλλους ενδοιασμούς ...
Να είσαι ιδεώδης υποτακτικός σε μια πραγματικότητα που φτιάχνουν για σένα και τα παιδιά σου και να τη δέχεσαι αδιαμαρτύρητα λόγω ανάγκης.. και σε κράτα σιδηροδέσμιο στο κλουβί που φτιάξανε για σένα ..
Kαι μετά μιλάμε για την μοναδικότητα του ανθρώπου και σαχλαμάρες..ποια μοναδικότητα αυτήν που γίνεται βορά στα χέρια του κάθε επιτήδειου για πινάκιο φακής με υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα για.. για.. για ..
Και το πιο παράδοξο από όλα είναι ότι ακόμα περνάει το παραμύθι που μας πουλάνε τόσα χρόνια ρε παιδί μου ..θυμάμαι από τους γονείς μου και τον παππού μου ακόμα αυτά τα ίδια λόγια να ηχούν στα αυτιά μας σαν κασέτα κολλημένη στην επανάληψη ... Άλλα τι να πεις.. πάλι στο περίμενε πάλι στην προσδοκία που και εκείνη το μόνο που μπορεί να περιμένει είναι η ματαίωση της..
Το παραλίγο πονάει πιο πολύ από το καθόλου. Άλλα είπαμε ..άλλοι χαράζουν τις πραγματικότητες μας ..
Μα θα μου πείτε πολλές πραγματικότητες ;;..Μα ..ναι !!
Μπορεί τα αισθητήρια να ναι τα ίδια δηλαδή τα μάτια να βλέπουν την ίδια εικόνα άλλα διαφορετικά την αισθάνεται και την επεξεργάζεται ο καθείς .άλλα πράγματα αφήνει η εικόνα των νεκρών παιδιών στη βομβαρδισμένη Λωρίδα της Γάζας στην ψυχή κάποιων ανθρώπων και διαφορετική σ’ αυτών που την βομβαρδίζουν..
Άλλες πραγματικότητες παράλληλες ίσως αλλά διαφορετικές .
Θάθελα να σας μιλήσω για τα νέα παιδιά που κάψαμε τις ελπίδες των πριν βγουν στο κατώφλι της ζωής .. που στραγγίξαμε τα όνειρα των πριν καν ανθίσουν στο περβόλι της και βγάλουν μπουμπούκια και ευωδιές .. .
Και τι να πεις άλλωστε για τα γέρικα πλατάνια αυτά τα στοιβαγμένα στα ράντζα των νοσοκομείων που απλά, άνυδρα και μόνα, καρτερούν έναν απλό αξιοπρεπή θάνατο ..μακριά από τα αδιάφορα ματιά του συστήματος..
Δε θα αντιδράσουμε; Η υποκουλτούρα και η πολιτική διαφθορά, μας έχουν κηρύξει πόλεμο.
Εγέρθητι.




Δείτε ένα του Ποίημα του ΝΑΖΙΜ ΚΙΚΜΕΤ που έμενα μ'αρέσει πάρα πολύ ..


Σαν το σκορπιό είσαι, αδελφέ μου ,
Σαν το σκορπιό
Μέσα σε μια μεγάλη νύχτα τρόμου .
Σαν το σπουργίτη είσαι αδελφέ μου,
Σαν το σπουργίτι
Μέσα στις μικροσκοπικές σκοτούρες του.
Έχ, σαν το στρείδι είσαι αδελφέ μου ,
Σαν το στρείδι
Το σφαλιγμένο και ήσυχο.
Τι τρομερός πούσαι, αδελφέ μου ,
Σαν στόμιο σβησμένου ηφαίστειου.
Κ’ ένας δεν είσαι, αλλοίμονο,
Δεν είσαι πέντε
Δεν είσαι μήτε μιλιούνια .
Σαν πρόβατο είσαι, ώ αδελφέ μου.
Όταν ο μπόγιας ,το τομάρι σου ντυμένος,
Όταν σηκώνει το ραβδί του ο μπόγιας,
Βιάζεσαι να χωθείς μες το σκοτάδι
Και τρέχοντας τραβάς γιά τό σφαγείο,
Τρέχοντας ,κι από πάνου με καμάρι.
Είσαι το πιο παράδοξο πλάσμα του κόσμου ,
Πότερο ακόμα κι απ’ το ψάρι
Που ζει μέσα στη θάλασσα χωρίς νάν τη γνωρίζει .
Κι αν είναι δω στη γης τόση μιζέρια
Είναι από σένα ,αδελφέ μου.
Κι αν είμαστε έτσι πεινασμένου κ’ έτσι τσακισμένοι
Αν είμαστε γδαρμένοι ως το μεδούλι
Και πατημένοι σαν τσαμπιά να δώσουμε όλο το κρασί μας,
Τάχα θα πω πως είναι από δικό σου φταίξιμο ;-όχι
Όμως και συ ,αδελφέ μου ,φταις καμπόσο .

periploys

ΑΣ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΑΡΗ

ΧΑΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ: ΑΙΤΗΣΗ ΧΑΡΙΤΟΣ - ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (Αυστραλίας)
ΑΣ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΑΡΗ ΣΤΟ: http://bringharryhome.com/
Κάντε κλικ πάνω στον τίτλο της ανάρτησης.
Αίτηση Χάριτος
στον βασιλιά της Ταϊλάνδης υπέβαλε η οικογένεια του Χάρη Νικολαΐδη
O Ελληνο αυστραλός συγγραφέας Χάρης Νικολαίδης καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση στη Ταϊλάνδη για προσβολή του μονάρχη τού έθνους σε ένα μυθιστόρημα που συνέγραψε το 2005. Η παράγραφος θεωρήθηκε προσβλητική. Μάλιστα αρκετοί ανταποκριτές απέφυγαν να μεταδώσουν τις ακριβείς φράσεις για τις οποίες καταδικάστηκε φοβούμενοι αντίστοιχα μέτρα εις βάρος τους.
Η αυστραλιανή κυβέρνηση στηρίζει την αίτηση της οικογένειας Νικολαΐδη για απονομή χάριτος στον Χάρη Νικολαΐδη, ο οποίος καταδικάστηκε σε φυλάκιση 3 ετών από δικαστήριο της Ταϊλάνδης για προσβολή της βασιλικής οικογένειας της ασιατικής αυτής χώρας.

Ο υπουργός Εξωτερικών, Στίβεν Σμιθ, δηλώνει ότι "επικοινώνησε, ήδη, τηλεφωνικά, με τον Ταϊλανδό ομόλογό του και απέστειλε επιστολή στήριξης της αίτησης της οικογένειας για απονομή χάριτος".

Πριν την καταδίκη του Χάρη Νικολαΐδη, η κυβέρνηση Ραντ επικρίθηκε έντονα για "χαλαρή στάση" στην υπόθεση του ομογενούς δημοσιογράφου και συγγραφέα. Η κυβέρνηση επιμένει, όμως, ότι "εμπλοκή της στην υπόθεση, πριν την εκδίκαση της υπόθεσης, ίσως είχε αρνητικά αποτελέσματα", διότι μπορούσε να εκληφθεί ως παρέμβαση της Αυστραλίας στην έννομη τάξη της γειτονικής χώρας. Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει, ότι "πριν τη δίκη, παρακολουθούσε εντατικά τις εξελίξεις και παρείχε στον Χάρη κάθε δυνατή βοήθεια".

Παρά το γεγονός ότι ο βασιλιάς της Ταϊλάνδης δεν μπορεί να παραχωρήσει χάρη σε κρατούμενο φέτος, αφού την δίδει χάρη μια φορά κάθε δύο χρόνια (και την έδωσε πέρσι), εντούτοις η οικογένεια του Χάρη Νικολαΐδη ζητά την κατ' εξαίρεση απονομή χάριτος στο γιό και αδελφό τους επί της ευκαιρία της Ημέρας της Αυστραλίας.

Την παροχή κάθε δυνατής βοήθειας στον Χάρη Νικολαΐδη υπόσχεται και η κυβέρνηση της Βικτωρίας, αφού ο Χάρης είναι μόνιμος κάτοικος Μελβούρνης. Ο αναπληρωτής πολιτειακός πρωθυπουργός, Ρομπ Χαλς, δήλωνε, προχθές, ότι η κυβέρνηση Μπράμπι θα προσφέρει κάθε δυνατή υπηρεσία στην οικογένεια προκειμένου να επιτύχει την αποφυλάκιση του ομογενούς.

Στενά παρακολουθούν την υπόθεση και μαζικοί φορείς της ομογένειας. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες από τη Δυτική Αυστραλία, η υπόθεση του Χάρη Νικολαΐδη θα είναι ένα από τα βασικά θέμα στην ημερήσια διάταξη της Ετήσιας Γενικής Συνέλευσης της Κυπριακής Κοινότητας Δυτικής Αυστραλίας, που διεξάγεται αύριο στην Πέρθη. Στον ομογενειακό χώρο πληθαίνουν οι φωνές για μποϋκοτάζ της Ταϊλάνδης από όλους τους ομογενείς, αν δεν αποφυλακιστεί άμεσα ο Χάρης Νικολαϊδης.

Ο ελληνοκυπριακής καταγωγής γερουσιαστής, Νίκος Ξενοφών, καλεί την κυβέρνηση της Αυστραλίας να πιέσει για την απελευθέρωση του. "Δεν ήθελε να προσβάλει τη μοναρχία. Ζήτησε συγγνώμη και τώρα είναι χρέος της Αυστραλίας να επιτύχει την απελευθέρωσή του", δήλωσε ο ανεξάρτητος γερουσιαστής.

ΑΓΡΟΤΕΣ.. ΑΔΕΡΦΙΑ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ..ΚΑΤΩ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των αγροτών δεν είναι αυτή τη στιγμή που ΜΙΛΑΜΕ τα λίγα ευρουλάκια .Το πρόβλημα εστιάζεται στην ΚΑΠ δηλαδή στην
κοινή αγροτική πολιτική της ευρωπαϊκής ένωσης που έχει θεσπιστεί το 1958 στην διάσκεψη της Στρέσας της ΙΤΑΛΙΑΣ και σκοπό είχε την εξασφάλιση της διατροφικής ασφάλειας στην ΕΥΡΩΠΗ.
Το ζητούμενο ήταν να εξασφαλίσουν σταθερές τιμές στα αγροτικά προϊόντα σε αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο ώστε να υπάρχει το κίνητρο της παραγωγής .
Για κάθε προϊόν ξεχωριστά δημιουργήθηκε η ΚΟΑ δηλαδή κοινές οργανώσεις στην αγορά..
Το ζητούμενο ήταν να δοθεί βάρος στην εσωτερική παραγωγή κάθε χώρας και επιβλήθηκε ένα σύστημα δασμών στα εισαγόμενα αγροτικά προϊόντα .
Απο το 1970 άρχισε η δυσλειτουργία του συστήματος λόγω συσσώρευσης πλεονάζοντος που έπρεπε να πωληθούν με εξαγωγικές επιδοτήσεις οι οποίες έκαναν αρκετά πλούσιους αρκετούς χοντρεμπόρους. Από το 1980 μέχρι το 1990οξυνθηκε η κρίση. Από το 2000 και μετά έπεσε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων η δημιουργία ομάδων παραγωγών επιδοτούμενων από την ΕΟΚ για βελτίωση παραγωγής ανταγωνισμό κτλ ..Τα λεφτά λοιπόν μάγκες αυτά φαγώθηκαν από τους παρακαθήμενους των υπουργείων και δεν φτάσανε ποτέ στον κόσμο. Ειδικά στην Κρήτη δεν έχει γίνει ούτε μια oμάδα παραγωγών που να παράγει το προϊόν της να το συσκευάζει και να το πουλάει χωρίς μεσάζοντες.
Άπλα οι ενώσεις του κάθε νομού ανάλαβαν να παίξουν υποτίθεται τον ρόλο αυτό. Μα.. το γνωρίζουν καλά όλοι ότι οι ενώσεις λειτουργούν χειρότερα από τους ιδιώτες. Και δε φτάνει αυτό άλλα παίζουν και το παιγνίδι των κομμάτων εξουσίας, δηλαδή εγκλωβίζουν τον κόσμο με το να τον χρεώνουν για ζωοτροφές λιπάσματα και άλλα, έτσι που στο τέλος δίδουν οι αγροτοπατέρες και οι πρόεδροι των ενώσεων σταυρωμένα τα ψηφοδέλτια στους άμοιρους και μή πολιτικοποιημένους αγρότες, εκβιάζοντας τους ότι θα χάσουν τις παροχές τους από τις ενώσεις αν δε ψηφίσουν τον πολιτικό της επιλογής τους.. Αυτά που σας λέω δεν έχω κανένα πρόβλημα να τα πω και επωνύμως και δε φοβάμαι ούτε σκιάζομαι κανένα..
ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ και Η ΝΔ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΗΣΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΟ ΛΥΣΕΙ .
Σήμερα οι αγρότες διεκδικούν πινάκιο φακής νομίζοντας ότι θα παρατείνουν τον επερχόμενο θάνατο τους..
50 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ είναι 20 ΛΕΠΤΑ ΤΟ ΚΙΛΟ ΤΟ ΛΑΔΙ ..10 λεπτά το κιλό στα σταφύλια και άλλα τόσα στα κηπευτικά . Δεν κατάλαβαν οι αγρότες μας πως χρησιμοποιούν τα συνδικάτα σαν φαρέτρα μεταπήδησης στην πολιτική εξουσία κάποιοι αγροτοπατέρες που τους ελέγχουν τόσα χρόνια .
Δεν είμαι αρνητικός στις κινητοποιήσεις που γίνονται ούτε και λέω πως δεν έχουν δίκιο να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους οι αγρότες ..Απλά κατεβαίνουν δίχως ουσιαστικά αιτήματα τώρα που υπάρχουν νομίζω αρκετά και ζητάνε την λύση πριν τον θάνατο του αγρότη .ΠΧ η αναθεώρηση της ΚΑΠ.. H δημιουργία νέων μορφών ομάδων παραγωγών που θα προστατεύει τους ίδιους άλλα και τον καταναλωτή από τους μεσάζοντες και τα κομματόσκυλο που καπηλεύονται τον κόπο του οι μεν... και οι δε προς άγρα ψήφων χωρίς ουσιαστική στήριξη.. Αναδιάρθρωσή καλλιεργειών που να αποδίδουν στον αγρότη εισοδήματα που να μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς.
H αμπελουργία πέθανε επειδή κάποιοι καπηλεύτηκαν τις επιδοτήσεις και έφεραν προβληματικά και άρρωστες και μη παραγωγικές ποικιλίες από το εξωτερικό [τα αμερικάνικα που λέμε και σε 6 χρόνια ξεράθηκαν από φυλλοξήρα όπως και τα παλιά ] και κανείς δεν βρέθηκε ένοχος γι’αυτό ..πάλι οι παραγωγοί ήταν τα θύματα ..
Η ελιά τώρα… παιδιά .1.80 το κιλό το λάδι πωλείτε από εμάς στις ενώσεις και στους εμπόρους. Κόστος παραγωγής έχει 2.30 το κιλό.
Στα ράφια των σούπερ μάρκετ φτάνει τα 5-6 ευρώ το κιλό .
ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΑ ΥΠΕΡΚΕΡΔΗ που δημιουργούνται απο τις διαφορές αυτές και ποιες είναι οι ευθύνες των ενώσεων που συσκευάζει το λάδι;;;
Που είναι το υπουργείο τροφίμων να τα ελέγξει όλα αυτά ;;
Γιατί ''κύριοι''δώσατε 28 δις στους τραπεζίτες που σαν άλλοι λήσταρχοι ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΝΤΑΒΕΛΗΔΕΣ ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΑΙ ΤΟ ΜΟΧΘΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ.. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΔΩΣΑΤΕ ΣΤΟΝ ΦΟΥΚΑΡΑ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΗ ΤΟΝ ΑΓΡΟΤΗ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟ;;;;;;

ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ''ΚΥΡΙΟΙ'' ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΜΕ ...ΔΕ ΣΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ... ΜΑΣ ΘΕΛΕΤΕ ΦΤΩΧΟΥΣ ΚΑΙ ΑΜΟΡΦΩΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ...

ΛΑΘΟΣ ''ΚΥΡΙΟΙ''

ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΡΚΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΥΛΙΚΑ ...

ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΤΕ!!!

ΣΤΗΡΊZΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ..

Ο φασισμός του Μαρκογιαννάκη δεν θα περάσει ..σας αφήνω πάω Ηράκλειο και μετά Αθήνα δίπλα στα αδέλφια που αγωνίζονται

Γειά σας

PERIPLOYS

ΟΙ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΟΥ...

Έκοψα μιά μιά τις αισθήσεις

που με κρατούσαν δεμένο στην

πραγματικότητα τους.

Πρώτα την ακοή ,μετά την όραση,

κατόπιν την αφή, και τέλος την γεύση.

Κράτησα μόνο την όσφρηση

για να γεύομαι τα σκοτάδια της ύπαρξης μου.

Ξεκομμένος τώρα απ'την φτιαχτή τους

πραγματικότητα, γνώρισα και συμφιλιώθηκα

με τα σκοτάδια της ύπαρξη μου..

periploys

Σημαδέψτε ίσια στις καρδιές μας..

Σημαδέψτε ίσια στις καρδιές μας..

Το μόνο που θα καταφέρετε να σκοτώσετε εντέλει... είναι η θλίψη και η μοναξιά των καιρών μας ...

Aν είχατε τουλάχιστον λίγη αξιοπρέπεια και ανθρωπιά

θα σώζατε λίγο από τις θλιβερές σας ιστορίες….

Μα...θα σας ξαναδώ…

όταν νιώσετε το καλοακονισμένο μου μαχαίρι να διαπερνά τις σάπιες σάρκες σας. .απαλλάσσοντας σας από την θλιβερή πραγματικότητα σας..

θα ξαναβρεθούμε ...όταν εγώ δρασκελώντας τα σκαλοπάτια της εφήμερης πραγματικότητας θα χτίζω το όνειρο μου

και εσείς τον εφιάλτη σας.....

Μια ανάσα μόνο ..η ζωή και ο θάνατος ...

Μια στιγμή η ουτοπία από τη πραγματικότητα ..τώρα ...

τα χαμηλοζωσμένα δείτε το!!


periploys

Αλήθειες και ψεματα ..

Πάρτε ένα παραμυθάκι απ'αυτά που μας πουλάνε με το κιλό κάθε μέρα ..και κείνο κρυώνει και τρέμει στην προσπάθεια του να βρει υπόσταση μες στην πραγματικότητα για να υπάρξει ..Για να πάψει να είναι άλλο ένα ψέμα..να γίνει μια πραγματικότητα επώδυνη σαν και τη ζωή την ίδια ..σαν τα υπολείμματα του κόσμου της ψευτιάς και της αδιαφορίας ..



Και μια αλήθεια πιο δυνατή απ' το θάνατο ... γιατί ... θάνατος ήτανε..στα 16 σου.. το ποτάμι δε γυρνά πλέον πίσω...



Στο καλό αγόρι μου ..στο καλό ..

"Xαμογελάμε κατά μέσα. Αυτό το χαμόγελο, το κρύβουμε τώρα.
Παράνομο χαμόγελο, όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος,
παράνομη και η αλήθεια. Κρύβουμε το χαμόγελο,
όπως κρύβουμε στην τσέπη μας, τη φωτογραφία της αγαπημένης μας,
όπως κρύβουμε την ιδέα της λευτεριάς, ανάμεσα στα δυο φύλλα της καρδιάς μας.
Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο.

Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελο,
κι αυτόν τον ουρανό, δεν μπορούν να μας τα πάρουν."

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Για τους φιλους που γυρναν' μoνοι τα βραδια...

Σπασμένα τα φρένα μου

τα γκάζια στο τέρμα μου ...

Τελειώνει η ευθεία

και πιάνω στροφές

παρέα τον άνεμο

καβαλά αν θες...

άνεμος είμαι

το χρόνο περνώ

σ¨αγνώστους δρόμους

ξανά περπατώ

δε θα γυρέψω

συμπόνια καμιά....

σπασμένος καθρέπτης

ο κόσμος μπροστά..

κυλάνε οι δείχτες

στο τέρμα οι στροφές

μόνο... σκοτάδια

τα ματιά σου χθες

χαράζει και..λείπεις..

και εγώ προσπαθώ

το πρόσωπο σου

να θυμηθώ..

ο κόσμος μου είναι

μια βουή

και ο δρόμος μου έγινε,

ξανά η ζωή.

δε θα σε ψάξω

για να σε βρω

μου φτάνει η αφίσα

που προσπερνώ

μια ουτοπία

μες το μυαλό

το άρωμα σου

μόνο κρατώ

προχθές σε ..ρώτησα

αν αγαπάς..

τελειώνει ο δρόμος

το τέρμα κοντά ..

Καλο δρομο ..

periploys.

Στο αλάνι φίλο μου..Γιώργο Καππα..

Είμαι σε δύσκολη θέση καθότι φίλος του Καππα..

Κάθε μέρα καταφτάνουν και από μια ντουζίνα τρελογιατροί και με ρωτάνε αν τον είδα ..

Τι έγινε ρε παιδιά λέω τ ί ι ι ι ι κάνετέ

γιατί τόσο ενδιαφέρον τέλος πάντων γιαυτό το μούτρο τον Καππα;;;

καλά μας δουλεύεις και κάνεις πως δεν ξέρεις τίποτα ...τι ρε !!!τι έγινε ;;;;;;;

ΜΕΓΑΛΗ ιστορία μεγάλη ..πολύ μεγάλη ρε ..στα 18 του μπαρκάρει σε γκαζάδικο οχι από το κακό κι απ'τ' άδικο μα έτσι.. Επαναστατημένη φύση βλέπεις..στα 22 τον μπουζουριάζουν 3 χρόνια ΣΦΑ στα μοντέλα της Αυλώνας..

ξεμπουκάρει στα 25 του ντουγρού στα αερόπλανα εξ ου και η τρέλα του .. τα γρήγορα αυτοκίνητα και οι γυναίκες τρελή αδυναμία του..όλο πάθη αυτό το παιδί !!!!

Μια ωραία πρωία που λες στα 'αντα του σηκώνεται και τη βλέπει ΤΖΕΝΓΚΙΣ ΧΑΝ και στρατηλάτης προσπαθώντας να οργανώσει το στρατό του ..τι να πεις ..

Μπαλαούρο, χάπια και δε συμμαζεύεται ..

Καλά είσαι καππα ;;δε με λένε καππα ΤΣΕ με λένε ..άντε πάλι απο την αρχή ..

Έτσι κάποια φορά απο τις πολλές κατάφερε και την κοπάνησε απο το τρελάδικο ..ΕΙΧΕ και ενα φίλο τον Γράσο που τον βοήθησε να την κάνει ..μέγα μούτρο κι αυτός Τουταγχαμόν και βάλε !!

μετά από έρευνες καιρών κατάφεραν και τον εντόπισαν σε τούτα δω τα λημέρια .έτσι την έκανε ο φίλος μου ο άνεμος ο γοργοπόδαρος και φιλήδονος Καππα για μέρη που θα πάρει σάρκα οστά το όνειρο του ..

καλοτάξιδος αγόρι μου καλοτάξιδος!!

Το μυαλό και η ψυχή δεν μπαίνουν σε βαζάκια !!!

Και κάτι για σένα φίλε καππα !!!

periploys

Κραυγή μέσα από τη φυλακή

Κραυγή μέσα από τη φυλακή
20 Νοεμβρίου 2008, 17:53

Χρήστος Κρετσοβάλης

Θα’ θελα να γράψω για έναν έρωτα καινούργιο. Να τραγουδήσω για τους μορφασμούς που κάνουν τα σύννεφα στον ουρανό, για το χαμηλό πέταγμα των πουλιών. Για τις σταγόνες που άρχισαν να γίνονται συνήθεια στο φθινοπωριάτικο, σχεδόν χειμωνιάτικο ορίζοντα.

Θα’ θελα να γράψω στίχους για δυο καινούργια μάτια, για δυο γινωμένα χείλη, για ένα σώμα ανέπαφο, σαν να’ ναι πρώτη φορά που χέρι το άγγιξε.

Μα δεν τολμώ να το κάνω. Μάτωσαν τα χέρια μου από τις χειροπέδες. Δάκρυσαν τα μάτια μου στην όψη των απεργών πείνας, συγκρατουμένων μου που έραψαν τα στόματά τους στην κυριολεξία, για να μη φάνε και πάγωσα από τα αδυνατισμένα σώματά τους και τα αξύριστα πρόσωπά τους. Πάγωσα από την υγρασία που είχε το πάτωμα στο Μεταγωγών που κοιμόμουν, αντί για κρεβάτι, 12 μέρες. Σιχάθηκα τις κατσαρίδες που κυκλοφορούσαν πάνω μου και τα βρομόνερα της τουαλέτας που έβρεχαν το στρώμα μου. Τώρα τρέμω από τη μούχλα των τοίχων του Πειθαρχείου που με έβαλαν να κοιμηθώ αφού δεν υπάρχει κελί άδειο στη φυλακή που η Δικαιοσύνη διάλεξε για να με σωφρονίσει και δακρύζω κοιτώντας τη φωτογραφία της κόρης μου, που κόλλησα στον τοίχο. Βαρέθηκα να στοιβάζομαι, δεμένος πισθάγκωνα για 500 χλμ σε μια κλούβα χωρητικότητας 14 ατόμων με άλλα 28 άτομα, αποτυχημένους σαν κι εμένα. Βαρέθηκα να κρεμώ σεντόνια στους υγρούς τοίχους για να μην κινδυνεύω από τους σοβάδες. Να μαζεύω τα στρώματα εκείνων που κοιμούνται ακόμη στο πάτωμα για να μπορώ να βαδίσω. Κουράστηκα να είμαι αριθμός, κατάδικος, υπότροπος, πρεζόνι, εγκληματίας ασωφρόνιστος, ζώο προς μεταφορά, ζητιάνος των δικαιωμάτων μου. Κουράστηκα, εγώ ο παράνομος, να ζητώ από το κράτος να μην παρανομεί.

Βαρέθηκα όλους εσάς τους νομοταγείς πολίτες, τους γραβατομένους αδιάφθορους πολιτευτές και κριτές του δημόσιου βίου, τις πουτάνες του λόγου και της θεωρίας, τους ευυπόληπτους χαφιέδες, τους «τοκογλύφους» καναλάρχες, τους πληρωμένους ρεπόρτερ.

Τολμήστε να με διορθώσετε ρε! Έχω ξεκάθαρη φωνή. Και ευθύνη. Επώνυμη. Τιμωρήστε με, στ’ αλήθεια, αν τολμάτε. Το θέλω, το ζητώ. Ποιος σας είπε ότι είστε δήμιοι, μωρέ; Κερατάδες είστε. Απατάτε το λειτούργημά σας με τις καρέκλες σας. Αφού αποφασίσατε πως αυτή η χώρα έχει 9.987.000 σώφρονες πολίτες και 13.000 ασωφρόνιστους, πόσο σας κοστίζουν 13.000 σφαίρες; Πρώτος στόχος εγώ. Ποιος από σας τολμάει να με σκοτώσει; Κουρελήδες ψηφοεισπράκτορες που η συνείδησή σας έχει γίνει μεγαλύτερη και από την τρύπα στον πισινό μιας πόρνης.

Αλλά δεν θα σας κάνω τη χάρη. Θα ζω σαν σκόνη στη μύτη σας για να φτερνίζεστε και να με θυμάστε. Τσιμπούρι στα αυτιά σας για να τα ξύνετε – θλιμμένο δειλινό στα μάτια σας για να με βλέπετε. Δεν περίμενα εσάς για να πληγώσω τη ζωή μου. Μόνος μου τη σκότωσα. Και θα πληρώσω το λογαριασμό. Μα δεν έγινα τόσο διεφθαρμένος όσο εσείς που με κρίνετε και τάχα με διορθώνετε. Θα παλέψω τη ζωή μου και θα τη φέρω στα ίσια της.

Τουλάχιστον είναι «έξω» η γριά Καρβέλα και το παρατράγουδό της. Επώνυμοι βλέπεις. Η Δικαιοσύνη λειτουργεί, επιτέλους. Δύο από τους 13.000 είναι έξω. Λευτεριά και στους υπόλοιπους.

Όσο θα με σωφρονίζετε εγώ για σπάσιμο θα αγκαλιάζω στάχια ώριμα, δεμάτια ολόκληρα, στο μυαλό μου. Το μυαλό μου δεν σας το χαρίζω. Εκεί έχω φυλαγμένες τις λύσεις στα προβλήματά μου και όχι στα ανάπηρα χέρια σας.

(Αναδημοσίευση από http://kratoumenoi.wordpress.com/

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08
“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08
Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.
Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.
Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια.Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.
Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.
Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.
Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.

O ΧΡΟΝΟΣ ..

Ένας φίλος θεός σ'χωρέσει του, ο Μίχαλοs ο Σταυρακάκης ή Νιδιώτης, γυρίζοντας μετά από καιρό από την εξορία στη Μακρόνησο και πριν πάει στο σπίτι να δει τη κερά του,πήγε σε ένα περβολάκι έξω από το χωριό ,που το αγαπούσε παρά πολύ.
Ο λόγος για αυτή την αγάπη οφειλόταν σε ένα δέντρο που
βρίσκονταν στην άκρη του χωραφιού.
Κάθε χρόνο,για πολλά χρονιά ένα πουλί ,ένα σιγαρδέλι
έχτιζε τη φωλιά του σ’ αυτό το δέντρο .Ο Μιχάλης λάτρης της φύσης και ποιητής ο ίδιος για αυτούς που είχαν τη τιμή να τον γνωρίσουν, περνούσε τα απογεύματα του ακούγοντας το κελάηδισμα του παράξενου επισκέπτη.
Ο χρόνος, φθονερός παρατηρητής σε κάθε τι απλό και όμορφο ζήλεψε και θέλησε να καταστρέψει τον μικρό παράδεισο του ποιητή .
Έτσι το μόνο που αντίκρισε ο φίλος μου, ήταν ένα δέντρο ξερό, σπασμένο δίχως ζωή, αμείλικτα χτυπημένο από την εκδικητική μανία του χρόνου.
Ούτε φωλιά υπήρχε ούτε και το σιγαρδέλι ήταν παρών στην
καταστροφή που είχε συντελεστεί.
Έτσι καθώς τα μαύρα σύννεφα πλάκωσαν την ψυχή του, έβγαλε το παράπονο της ζωής του όλης σε ένα τετράστιχο ,μια μαντινάδα .

Ούτε πουλί , ούτε φωλιά

και το δεντρό ξερό ‘ναι

Ότι κι αν κτίσεις το χαλάς

Ανάθεμα σε χρόνε…



periploys

O Εαυτός μου...

Μα αφού τα μάτια αρνούνται πεισματικά,τα μάτια της ψυχής αφήνω τώρα να γίνουν οδηγός μου...

Τα ματιά της ψυχής νομίζω συμβολίζουν το συνειδητό κομμάτι και όχι το επιφανειακό .
Συνήθως κάποιοι άνθρωποι σαν εμένα πχ χρειάζονται μια ολόκληρη ζωή για να καταφέρουν απλά και μόνο να ψιλοκαταλάβουν προς τα που πέφτει εντέλει αυτή η Ιθάκη.
Βλέπεται , ο χρόνος αδυσώπητα κατακερμάτισε τις αντοχές μου . Δεν με έκανε περισσότερο σοφό, παρά λιγότερο ανόητο ίσως..
Ξέρετε δεν είχα πάντα γνώμονα και οδηγό το νου και την ψυχή . Περισσότερο νομίζω τη άγνοια είχα, γιαυτό σας μιλάω, ότι τελικά ο χρόνος κύρτωσε τις αντοχές .
Αναλώθηκα σε πράγματα και καταστάσεις που κατ'ουσίαν με την ματιά που το βλέπω τώρα, νομίζω χάθηκε πολύτιμος χρόνος .Και αν μου μιλάτε για εμπειρίες, ναι έχω αρκετές που με βοήθησαν να οικοδομήσω κάτι λίγο πάνω σ' αυτό που έμεινε , γιαυτό ορίζω και τον χρόνο εχθρό.
Ένα φυτό για να είναι υγιές, πρέπει να έχει γερές ρίζες, γιατί εκεί είναι η βάση του και η κύρια τροφοδοσία του.
Ας φανταστούμε λοιπόν τον εαυτό μας και κάπου μέσα στην ψυχή μας που είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στο σώμα μας, να σκύβουμε και να εξετάζουμε αυτές τις ρίζες, να τις γνωρίζουμε μία-μία, κομματάκι-κομματάκι, με τη λεπτομέρεια ενός χειρούργου.
Καθώς γνωρίζουμε τον εαυτό μας όλο και περισσότερο θα αποκτάμε συνείδηση της δομής του, συνείδηση της ύπαρξής του, θα αρχίσουμε να απελευθερωνόμαστε, να αποκτάμε εκείνη την ελευθερία που πηγάζει από μέσα προς τα έξω. Η γνώση από μόνο της δεν είναι αρκετή, γιατί δεν είναι πραγμάτωση. Η πραγμάτωση, η τριβή για την υλοποίηση και η εμπειρία που αποφέρει τούτη η διαδικασία είναι δυνατόν να ξυπνήσουν όψεις του πνευματικού μας κόσμου. Όψεις που περιμένουν κάθε δημιουργική μας προσπάθεια, ατομική ή συλλογική για να εκδηλωθούν.

Periploys

ΔΕ ΦΟΒΑΜΑΙ

Την περιφορά της εικόνας μου στα άγια Α.Τ.

Τα οπλισμένα σκυλιά και τους γονιδιακούς ελέγχους.

Την παρουσία μου σε εχθρικό έδαφος.

Τους υπαλληλίσκους και τους διευθυντίσκους τους,

Την ιεραρχημένη διάταξη μιας κοινωνίας κλεισμένης σε κάγκελα.

Τους ευυπόληπτους ρουφιάνους, την προσκυνημένη αξιοπρέπεια και την ατάραχη αδιαφορία.

Την πτώση των δεικτών ευημερίας,

Την αύξηση της ανασφάλειας.

Την αβεβαιότητα.

Τη σιωπή.

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ

Στη δημοκρατική διαμεσολάβηση των μεγάφωνων πυροσβεστών.

Στην αγγελικά πλασμένη κοινωνική ειρήνη.

Στις παραφρασμένες επιλογές.

Στα κεφάλια που έσκυψαν.

Στην εργασία και στη χαρά.

ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ

Στην αστική ματαιότητα της άμεπτης δικαιοσύνης.

Στον παρασιτισμό και στην ανευθυνότητα των υπευθύνων.

Στις διατάξεις, στα υπομνήματα και στις παραγραφές.

Στο αύριο που κάθε μέρα αναστέλλεται.

Σ’ αυτούς που άκριτα προσπαθούν να κατακτήσουν το κενό.

Στους φίλους που δεν έγιναν σύντροφοι και στους αδιάφορους που δεν τολμούν να γίνουν εχθροί.

ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Δήμητρα Συριανού

Κώστας Χάλαζας

Ηλίας Νικολάου

Κείμενο των 3 που διώκονται μαζί με τον Β.Μποτζατζή με βάση τον τρομονόμο...

Σπασμένη κιθάρα.....

Κύρτωσε ο χρόνος κι οι αντοχές

και γω' περπατάω λες κι είμαι στο χθές

Σπασμένη κιθάρα δίχως χορδές

τα όνειρα μου δίχως σολφέζ

Χαράζει ο χρόνος κι αφήνει πληγές

δεν κλείνουν πονάνε μ'αυτά που μου λες

έμεινα μόνος και συ με ρωτάς

πόσο πονάει σαν αγαπάς

Σχισμένη αφίσα σπασμένη η κορνιζά

κι ο τείχος θολός

μια χαραμάδα στης γης την λιακάδα

ήμουν μικρός.

Περνάνε τα χρόνια και φεύγει το φως

σκοτάδια μονάχα και γω ναυαγός

ο κόσμος ραγίζει χαράζει ξανά

και γώ περπατάω στης γης τα στενά

Δίχως ελπίδες βαδίζω τυφλός

σε έρημους δρόμους ξανά μοναχός

ίσως.. να ψάχνω να ξεχαστώ

να σπάσω τον κύκλο και να χαθώ

Τα θέλω μου έγιναν πάλι θηλιές

ψεύτικος κόσμος γεμάτος πληγές

μα'..θα γυρίσω τη πλάτη στο ''φως''

θα γίνω σκοτάδι .. πονάει το πώς..

periploys

ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ..

Σήμερα πέρασε μπρος απ'τα μάτια μου

η ζωή και ο θάνατος συμφιλιωμένοι.

Ένα μικρό κοριτσάκι με λίγα λουλούδια

στο χέρι, φίλεμα στον παππού στο

τελευταίο ταξίδι του.

Μόνο που η ζωή είχε ματώσει.

Στα αγκάθια ,απ'τα λουλούδια

που κρατούσε...

periploys

ο εαυτός μου

Σαν δέντρο μόνος

χωρίς κλαδιά,

βαθαίνουν οι ρίζες μου.

Δίχως πουλιά καί φωνές στα κλαδιά μου ,

κατανοώ την ερημιά του τοπίου...

periploys

ευδαιμονία

Η δική μου όαση
τα μάτια σου ..

Η δική σου ευδαιμονία
ο Γολγοθάς μου ...

Στον δικό μου Γολγοθά
τα καρφιά ήταν
τα μάτια σου ..


periploys

Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΤΟΥ blogger...

Πάντως εγώ θα το ξαναπώ και ας ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και ας μου κάνανε την ''τιμή'' να κάνουν ολόκληρες αναρτήσεις για χάρη μου.

Και μην παρανοείτε κάποια πράγματα.

Δεν είναι σπίτι του περίπλους αυτό.

Ενα άψυχο κουτάκι είναι που γράφει

και καμιά μπούρδα για να περνά η ώρα του.

Έξαλλου δε γράφω και κάτι σπουδαίο για να φοβάμαι οτιδήποτε!!!!
Λίγο πριν τον αυτοπροσδιορισμό μου ώς πρός τά γραφόμενα μου ,δεχόμουν πάρα πολλά επαινετικά σχόλια για τον τρόπω γραφής, μου το ψυχικό μου μεγαλείο και πολλά άλλα που δεν τολμώ να σας τα εκφράσω, γιατί λίγο ...τι λίγο.... παραλίγο να πάρω ένα καλάμι να το καβαλήσω και να γυρίζω στα μουντάνια .Σας παραθέτω μερικά .

Να κάθομαι στο ΠΑΓΚΑΚΙ των σκέψεών σου φίλε και να ονειρεύομαι,να σε αφουγκράζομαι, εσένα κι όλους τους εκλεκτούς που με ψυχή δυνατή,πορεύονται σ΄αυτό το δρόμο.

Oταν αναρριχαται η αληθεια σου
στα υψωματα της ψυχης δεν σε αγγιζει η σηψη του ψευδους και της αλλοιωσης του κοσμου.

Βαθιά αισθαντική ανάρτηση! Και νυκτική έως κρυφού δακρύου!!!

Με προβληματίζει η κάθε σου ανάγνωση και η κάθε σου λέξη.Με εμπνέει για την ακρίβεια. Έχεις χάρη και δύναμη μοναδική στο λόγο σου.Το κυριότερο,έχεις ΛΟΓΟ! Απάντησε μου αν θέλεις "αν ζούσε σήμερα ο Καζαντζάκης, εσύ τι θα έκανες;"Με την αγάπη και το σεβασμό μου σε ένα "χέρι" που μπορεί και αγγίζει τα απρόσιτα.

Περίπλους φίλε αγαπημένε της σιωπής, φίλε, του ταξιδιού μου σύντροφε, το ταξίδι το έκανες πιο πριν και "ξέρεις".Μίλησες στην ψυχή μου.

Πώς μπορείς να με "ξέρεις" τόσο,χωρίς να με γνωρίζεις..

Εσύ αγαπημένε που αισθάνθηκες το χέρι του Θεού να σου χαϊδεύει τα μαλλιά,ήρθες στο ρημαγμένο μου καλυβάκι και κάθησες στο τραπέζι να μοιραστείς μαζί μου..

Έχεις μια θέση περίβλεπτη στη σκέψη μου,στέκεις ψηλά σαν όνειρο, είσαι η ουσία της ζωής που επιλεκτικά θρέφεις το μέσα μου.

Διάφανος σαν το χιόνι,σιωπηλός σαν το θάνατο,αθάνατος, αφού τον πρώτο που νίκησες θάνατο,περιδιαβαίνεις τον κήπο της ψυχής μου πλέον και γω μαζί σου στον Κήπο των Αναμνήσεων.Σε γνώρισα.Μαζί σου είμαι.
Δώσε μου λίγο χρόνο ν΄αλλάξω τα ενδύματά μου,να φορέσω λίγο από το Φως σου και θα έρθω.Κράτησέ μου την καρέκλα δίπλα σου.Σ΄ευχαριστώ.

Ολα τούτα και πολλά άλλα έχουν γραφεί για το μένα από διάφορους ανθρώπους για τον τρόπω γραφής μου..

Με όλα τούτα λίγο έλειψε να αρχίζω να μοιράζω αυτόγραφα σαν τον Βας Βας ο Παρασκευάς .

Μόλις λοιπόν τους ειπα οτι γράφω

και καμιά μπούρδα για να περνά η ώρα μου, δείτε πως το αντιμετώπισαν .... .

Προσωπικά θεωρώ τη σελίδα μου και τις σελίδες των άλλων, ΙΕΡΕΣ!

Κάτι παραπάνω από το σπιτικό μας.

Είναι η εκκλησιά μας, ο αρχαίος Ναός μας, το ησυχαστήριό μας.
Εκεί που η ψυχή μας αγωνιά, ασφυκτιά, συνδιαλέγεται.
Μοιράζει και μοιράζεται...
Με το σκεπτικό αυτό θα γράψω.
Γράφω σπάνια κι όταν πράγματι έχω κάτι να πω.
Με το προσήκοντα σεβασμό κι αφήνοντας τα παπούτσια μου έξω
Τινάζοντας καλά τις σκόνες και τις λάσπες
Θα μπω και στη σελίδα του διπλανού μου.
Κάποιος φίλος που μέχρι χθες εκτιμούσα αφάνταστα
Μου είπε ότι όλα τούτα είναι "μπούρδες".
"Αψυχα κουτάκια που λέμε μπούρδες, για να περνά η ώρα".Γιατί εγώ νόμιζα μέσα από δω

Ξαναγράφουμε την Ιστορία.
Τουλάχιστον δε λέμε μπούρδες. Αυτό είπε η πλεονότητα,όλοι πλην ενός, περί ου γίνεται ο λόγος! Σε μια στιγμή, αμφιταλαντεύτηκα, διερωτήθηκα, προβληματίστηκα...

1.Συμφωνούμε και οι δύο ότι οι χειρισμοί του ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ ήταν μέγα λάθος.Ανέκδοτο μου θυμίζει αυτή η δήλωση:"Λέμε και καμιά μπούρδα να περνά η ώρα".Τελείωσα με τον κύριο.

Αφού δεν θεωρείς ότι γράφεις κάτι σπουδαίο, σταμάτα να γράφεις, γιατί από ανούσια πράγματα έχουμε χορτάσει!!!

ΚΥΡΙΟΙ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΙΗΤΑΔΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

ΠΡΟΣ ΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΜΕΝΟΣ ;;

ΜΗΠΩΣ ΛΕΩ.. ΜΗΠΩΣ .....Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΝΑΕΙ;;;

Τι ήταν εκείνο που σας έκανε από μεγάλο ποιητή και λογοτέχνη που
ΕΣΕΙΣ με είχατε αναγάγει, μετά τον αυτοπροσδιορισμό μου ώς πρός τά γραφόμενα μου να αλλάξετε στάση απέναντι μου;;

Τελικά τι είμαι για να ξέρω;;; Γιατί αυτόαναιρείστε;;;

Ολα τα παραπάνω που εκθειάσατε ;;; ή ένας μπουρδολόγος;;;

Και για του λόγου το αληθές, πράγματι μεγάλοι ποιητές λογοτέχνες και στιχουργοί όπως

ο Ντίνος Χριστιανόπουλος σε συνέντευξη του από τον Σταύρο Θεοδωράκη αναφερόμενος στον εαυτόν του λέγει οτι γράφει κουτσουλιές , μπούρδες δηλαδή.

Και όταν του λέει οτι θα του στήσουν ανδριάντα στην Θεσσαλονίκη απαντά .

.. Μονο μια κουβέντα έχω για αυτό.

Του κώλου τα εννιάμερα.

Αλλα κύριοι πολλύ φοβάμαι ότι με τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τα .blogs είμαστε όλοι υποχρεωμένοι για λόγους επισκεψιμότητας να λέμε του κόσμου τις ανοησίες σ¨αυτούς που σχολιάζουμε ,χαϊδεύοντας τους τα αυτιά, ευελπιστώντας ότι και εκείνοι το ίδιο θα πράξουν στα δικά μας .blogs.

Ετσι γεννιέται ένας φαύλος κύκλος ανειλικρίνειας και πελατειακών σχέσεων .

Το χειρότερο είναι ότι από το πολύ παραμύθι, στο τέλος τα πιστεύουμε και θεωρούμε εαυτούς

μέγα ποιητές και φιλόσοφους μεγάλους ..

http://notikos.blogspot.com/2008/08/blog-post.html ¨¨δεν θα χάσετ娨

ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΜΑΣ.

PERIPLOYS.

ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΠΑΙΔΙ...

Τα όνειρα κοστίζουν ,είναι ακριβές αποσκευές και έχουν ένα ειδικό βάρος πάνω στην ύπαρξη του ανθρώπου .Ακόμα και κείνα που πραγματοποιούνται , κάτι κλέβουν από την λαχτάρα του ανεκπλήρωτου, αφήνοντας άδειο το δοχείο των επιθυμιών.

Έτσι που η ψυχή άδεια βολοδέρνει σαν τον άνεμο στις ερημιές του κόσμου ,ζητώντας να κερδίσει και να γευτεί τα πρώτα σκιρτήματα των επιθυμιών της ..

periploys

----ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ --

Η μάστιγα στη κοινωνία που ζούμε και αφορά όλους μας λέγεται Ναρκωτικά...Δεν είναι πρόβλημα του διπλανού μας που το παιδί του έπεσε σ' αυτό το λούκι, είναι και δικό μας, γιατί αύριο η μεθαύριο κάποιος έμπορος θανάτου καραδοκεί στην γωνιά για το δικό μας το παιδί .

Αν γινόταν διαχωρισμός σε σκληρά και μαλακά και οι ιθύνοντες έβαζαν τα παιδιά τα εξαρτημένα σε πρόγραμμα που να τους παρέχουν τη δόση τους ξέρετε πόσα εγκλήματα στην ελληνική κοινωνία θα λυνόταν;;

Ένα κιλό κρυσταλλικής μορφίνη κοστίζει στο ελληνικό κράτος 500 ευρώ, στο χημείο του κράτους το μετατρέπουν με απειροελάχιστο κόστος σε ηρωίνη..

Που σημαίνει ότι θα μπορούσαν να γνωρίζουν πόσα παιδιά είναι εξαρτημένα και να τους παρέχουν τη δόση τους με κόστος κάτω από 5 ευρώ η δόση για το κράτος ..Θα αποφεύγαμε όλες τις μεταδιδόμενες ασθένειες και σιγά σιγά θα γινόταν απεξάρτηση..

Με μεθαδώνη η οτιδήποτε άλλο. και θα είχαν την ψυχολογική στήριξη εκείνη που χρειάζονταν με ειδικούς ψυχολόγους. Όμως οι έμπορου του θανάτου είναι ψηλά ιστάμενα πρόσωπα που δεν τα βολεύει ξέρεις να χάσουν τα φράγκα αυτά..

Είναι και οι πολιτικοί μας ..αυτοί οι΄΄ θαυμάσιοι άνθρωποι΄΄ που ξέρεται όλοι πως κάνουν τις προεκλογικές τους καμπανιές και που βρίσκουν τα λεφτά που χρειάζονται…

Έτσι με φυλακίσεις εξαρτημένων ατόμων και με κωλονόμους και ευχολόγια λένε ότι θα λύσουν το πρόβλημα..
Το πρόβλημα πάντα θα υπάρχει εάν και εφόσον δεν φύγουν απ 'τη μέση οι έμπορου του θανάτου !!

Και εάν η ελληνική κοινωνία δεν πάρει τα πράγματα στα χέρια της και δεν αγωνιστεί να αλλάξει αυτό το καθεστώς που κοφαίνει μπρος στις κραυγές των χιλιάδων παιδιών και των οικογενειών τούς ,το πρόβλημα θα παίρνει συνεχώς και πιο τραγικές διαστάσεις.

Λοιπών .... για να μπει ένα παιδί στην Ιθάκη η στη στροφή η αλλού πρέπει να περιμένει μέχρι και 5 χρονιά και αν!! Σας τα λέω εκ πείρας . μια φίλη μου τώρα κάνει αποτοξίνωση στον Άγιο Πέτρο ψηλά στον ουρανό επειδή περίμενε 5 χρονιά για να μπει σε πρόγραμμα και τελικά δεν άντεξε..

Σας παραθέτω ένα βίντεο από την βουλή ,μια φωνή ενός ανθρώπου που γνωρίζει το πρόβλημα. Φωνή βοώντος εν τη έρημη….

ΣΤΟ ΦΙΛΟ. .Χ........

Στα υγρά σου ματιά
Καθρεπτίζεται η ψυχή
Το απάνεμο λιμάνι
Όνειρο μακρινό
Φαντάζει

Οι λέξεις νεκρές
Αιωρούμενες

Από χείλη που τόσο
Αγάπησαν και προδόθηκαν

Δίχως ενοχές ακριβέ μου…

Καρφωμένος
Στην κρύα καρεκλά
Της μοναξιάς
Ατενίζοντας τον γυμνό τοίχο
Είδες τα όνειρα σου
Κρεμασμένα…

Ιδανικοί αυτόχειρες..
Μιας άχρωμης θλίψης
Και μιας πραγματικότητας
Πέραν του ιδεατού!!!

Σαν ταινία χαλασμένη
Απ’ τις επαναλήψεις
Ξαναγυρνά και ξαναγυρνά
Το ίδιο έργο που πάντα μισούσες
Το έργο της ζωής σου…..

Στο ύστατο ρέκβιεμ της ζωής
Οι χορδές τεντώθηκαν χυδαία
Κυρτώθηκε ο χρόνος
Μαζί με τις αντοχές….


Αχνή η ανάσα αργοχάνεται….

Και γω ανήμπορος …
Πριν το τέλος
Προσμένω καρτερικά
Το αναπόφευκτο……

periploys

ΠΕΡΙ..ΤΕΧΝΗΣ....

Η τέχνη αντιγράφει την ζωή ....η... η ζωή την τέχνη...

Καμιά φορά που τα μάτια γίνονται κόκκινα..τραβάω ψηλά στο βουνό...
Ο ήλιος χαϊδεύει το χαρακωμένο μου πρόσωπο και στα αυλάκια της ψυχής φωλιάζει η παρηγοριά...

Αγναντεύω όσα κατάκτησα, αλλά και όσα άφησα να χαθούν μέσα από τα χέρια μου..

Η ζωή ανεμίζει, τώρα που σπατάλησα τα χρόνια μου ,βαδίζοντας στην άχρονη θλίψη της ύπαρξής μου..
Η ζωή ανεμίζει ζητώντας το ..αυτονόητο της ύπαρξής μου..

Μιας ύπαρξης βυθισμένης σε χιλιάδες πρέπει και ατέλειωτους συμβιβασμούς...
Να...πάλι γυρνάν οι φωνές εκείνες που στοιχειώνουν τα όνειρα και κλέβουν τον ήλιο από τα μάτια μου...

Ακίνητος ο κόσμος σταματημένο το ρολόι του χρόνου ,στην άχρονη ύπαρξη, της ερημιάς και της θλίψης, με τους δείκτες να δείχνουν τη ζωή που δεν έζησα ..και που τόσο πόθησα..

Κατηφορίζω....
Ξανά ουρλιαχτά..
Ο κόσμος αρχίζει να κινείται να ανασαίνει να ζει.
Μια μηχανή μαρσάρει και κόβει τη σιωπή του κόσμου ...
Ένα ανοιχτό παράθυρο κλέβει τη στοργή του κόσμου ..
Και σε ένα άλλο διπλανό, η συνουσία ολοκληρώθηκε με επιτυχία...

Δυό τρία γέρικα πεύκα κουρασμένα γέρνουν να ξαποστάσουν από τη ροή του χρόνου ....
Οι κυρίες του διπλανού πεζοδρομίου κουτσομπολεύουν στη βιτρίνα ενός εμπορικού.
Κυρτωμένος ο εμποράκος από τις χρόνιες υποκλίσεις ..ανασαίνει τις τελευταίες τζούρες της ανίερης ζωής του ,χαμογελώντας στις κυρίες με τα φουσκωμένα πορτοφόλια...

Δυο τρεις ελπιδοφόρες νέες ..βιάζονται να εκποιήσουν την παρθενιά τους, στο διπλανό στενάκι.....
Τραβώ με βαριά βήματα για το δωμάτιο με τα κλειστά παράθυρα ....
Να λουστώ τα αρώματα και τις ηδονές
που συνέλεξα πάλι σήμερα ..
Αρώματα και χρώματα ενός απέραντου...
Νεκροταφείου ....

periploys

Κάποτε στα μικρά μου.. Θυμάμαι τον Νίκο σαν σβούρα, να γυρνάει από καμπαρέ σε καμπαρέ κι από κωλόμπαρο σε κωλόμπαρο , ζητώντας μέσα στα ατέλειωτα μεθύσια του να εκποιήσει την παρθενιά του ...

Παιδί στα δεκατέσσερα που λέει και το άσμα ,αμούστακος εγώ ,ένα βραδύ με τον Νίκο τύφλα στο μεθύσι, πήγαμε στον Μαύρο Γάτο...

Σαν άνθoς άλικο η παρουσία της αναστάτωσε τους πόρους του κορμιού μου... Τι ζωγραφιά !!!

Ήρθε.. κοντά και ένα εξαίσιο άρωμα πλημμύρισε τον χώρο…….

οι αισθήσεις σαν συρματόσχοινα από γέρικο μποστάλι στα νερά της Νέας Ορλεάνης κινδύνευαν να σπάσουν...

Κάθισε δίπλα μου με χάρη και έπαρση, άναψε ένα μακρόσυρτο τσιγάρο!!! Τέτοια λάμψη και έξαψη σε βλέμμα δε συνάντησα ποτέ άλλοτε σε καμιά γυναικά, σε κανένα λιμάνι του κόσμου ....

Αφέθηκα ήσυχα και γλύκα και χάθηκα μέσα στις λίμνες των ματιών της, δίχως αναστολές ή άλλα υπόλοιπα σκέψεων και ενδοιασμών....

Το πρώτο τσιγάρο της ζωής μου το κάπνισα στην κάμαρη της το πρωί, την ώρα που έφερε τον καφέ στο κρεβάτι...

Μετά από λίγες μέρες βρέθηκε μαχαιρωμένη μέσα σε μια λίμνη αίματος να κρατά σφιχτά στο χέρι της, το φυλακτό που της είχα χαρίσει κείνο το βράδυ...

Σε κάθε τσιγάρο που ανάβω, μέχρι και σήμερα, μια γλυκεία νοσταλγία αναδύεται από τα μύχια της ψυχής μου και μπλέκει με το καπνό, ζητώντας πάντα τον πρώτο τον παιδικό τον έρωτα μου...

periploys

Η ΕΛΠΙΔΑ

Εμείς είχαμε Ελπίδα….

Γέρασε και πέθανε μαζί με μια ανεμώνη και ένα κουτσό σκύλο.
Όλο τον θυμάμαι να κυνηγάει τα αυτοκίνητα και να τους γαβγίζει..
Κάποιο από δαύτα τον είχε πατήσει μικρό
και έτσι δεν κατάφερε να περπατήσει ξανά όπως έπρεπε.

Η ανεμώνη ξαναφύτρωσε μετά από αρκετό καιρό στην αυλή του σπιτιού μας,
μα εγώ αναζητούσα το άρωμα και την ομορφιά της,
εκείνη την πρώτη!

Όσο για την Ελπίδα...
Θυμάμαι να’ναι καθιστή σε ένα παλιό σκαμνάκι ,
φθαρμένο από τα χρόνια και την πολύ χρήση
και να μας αφηγείται ιστορίες απ' την νεότητα της,
πάντα με ένα χαμόγελο στα χείλη..

Μετά βίας μπορούσε κανείς να διακρίνει μια γυαλάδα
στην άκρη του ματιού της.
Και όταν τη ρωτούσαμε γι αυτό,
έλεγε ότι οι μνήμες κουβαλάνε μαζί τους
την σκόνη που τις σκεπάζει..

Ένα δάκρυ.. κρουσταλλιασμένο στην άκρη των ματιών της,
είναι η τελευταία εικόνα που κράτησα στην ψύχη μου
και έμελε να στοιχειώσει παντοτινά τα όνειρα μου….

- Περίπλους -

ΔΡΑΠΕΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Καλά.. σύντομα βραδιάζει..

θά βγουν πάλι οι σκιές σεργιάνι ...

Eλπίζω να μην κάνει ψύχρα.. Το πανωφόρι ματωμένο αφέθηκε

να βιώνει την προδοσία και την ερημιά του..

Ούτε ένας

περαστικός δε το σήκωσε, ούτε και οι σκιές της νύχτας

το ακούμπησαν, παρά μόνο η προδοσία

που περνούσε τυχαία από διπλά του...

Τώρα ξεχασμένο σε μια παλιά σάπια κρεμάστρα, ανασαίνει....

πάλι τη μοναξιά της αιωνιότητας......

PERIPLOYS

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ -Δ.ΧΟΡΝ -ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Στην τέχνη που λέγεται ζωή..αμαθής έμεινα.Στην ζωή την ίδια και στην σανίδα του θεάτρου της ..απλός παρατηρητής ..Έξαλλου υπάρχουν τόσο
καλοί ηθοποιοί γύρω μου ...
Επιλέγω λοιπόν τελευταία σειρά..
να απολαύσω την παράσταση....

Δεν περιμένω τίποτε. Είμαι αδιαλείπτως παρών απλά και μόνο επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.Σε ένα έργο τελικά και μια παράσταση που δεν είναι δική μου επιλογή.
Επιλέγω λοιπών τελευταία σειρά ...
δίπλα στην έξοδο.. Η σκηνή του θεάτρου θέλει ''καλούς ''ηθοποιούς μαθημένους στην τέχνη της υποκριτικής,με ''ελεγχόμενα '' συναισθήματα και ''ελαστικές''
συνειδήσεις.....Σ' ένα κόσμο που όλα γίνονται ''για μένα..χωρίς Εμένα..''.........

periploys

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ - Τέχνη

.(Απολογία Σωκράτους)

Αμ' οι ποιητάδες; Αρσενικές Πυθίες, που κουβεντιάζουνε με τους Θεούς σαν παλιοί κουμπάροι…Μεσάτοι, κουνιστοί και με κομμένα μάτια, κει που περπατάνε σκορπίζοντας αρώματα και χάχανα καμπανιστά, σταματάνε ξαφνικά, γουρλώνουνε τα μάτια και κοιτάζουνε τ' άστρα μέρα μεσημέρι. Κείνη τη στιγμή κατεβαίνουν άγγελοι των Θεών και τους καλούνε στον Όλυμπο της Μωρίας!... Εκεί μεθάνε κι εδώ χρησμολογούνε. Με τα μάτια των στίχων μας λυτρώνουν από τα δεσμά της ματαιότητας. Αυτοί δίνουν αιωνιότητα σ' ότι αγγίξουνε με την πνοή τους. Χάρη σ' αυτούς ο κόσμος γίνεται καλύτερος και βασιλεύουνε στη γης η ψυχή κι ο Θεός!

Η ΦΥΓΗ

Ας μπορούσα να χαθώ !
Να γίνω ένας κόκκος άμμου,να με παρασύρει το κύμα ,να με αγκαλιάσει η θάλασσα.
Να με κλείσει στην απέραντη αγκαλιά, της να με γιατρέψει,να με ταξιδέψει και να χαθώ.....
Να ξαναγεννηθώ μετά από χρόνια χωρίς ταυτότητα ,χωρίς όνομα ,χωρίς μάνα ,χωρίς προορισμό κ ι αποστολή.
Πόσο θα 'θελα να φύγω !
Πάντα μου άρεσε η φυγή.
Από παιδί έψαχνα τρόπους ν' αποδράσω.
Να τ' αφήσω όλα πίσω μου .
Να μην βλέπω ,να μην ακούω .
Να μην συμβιβάζομαι.Να μην χαμογελώ χωρίς να γελώ.
Να μην ομορφαίνω τ' άσχημο, γιατί δεν μπορώ να τ' αντέξω.
Πάντα ονειρευόμουν να περπατώ χωρίς προορισμό.
Άλλα και χωρίς αποσκευές .Να δραπετεύω χωρίς να παίρνω τίποτα μαζί μου.
Να μην με ψάχνει κανείς ..Κανένα βλέμμα αποχωρισμού καμία υπόσχεση γυρισμού.
Να μπορούσα να ξαναγεννηθώ . Να πάρω γόμα και να σβήσω ότι με πόνεσε ,με σημάδεψε , και με διέλυσε.Να εξαφανίσω το ψεύτικο και το πλαστό.Να ξαναρχίσω απ' την αρχή.
Χωρίς μεγάλα λόγια και φρούδες ελπίδες . Mόνο με μια υπόσχεση στον εαυτό μου'
Να κυνηγήσω ότι πίστεψα κι ότι ονειρεύτηκα.Κι αν δεν το φτάσω ,τουλάχιστον
ας πω ότι το άγγιξα.......

ΚΑΔΙΑΝΗ

O ΧΡΟΝΟΣ --- Ο ΤΟΙΧΟΣ

Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.
Το κρεβάτι που βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.
Οι άντρες κατέληξαν να μιλάν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους ,την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.
Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.
Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περιέγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας ,μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.
Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα το να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο . Άρχισε να αποστρέφεται στον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.
Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.
Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο .Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος . Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.
Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !
Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περιέγραψε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόση ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;
Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.

ΤΟ VIDEO EINAI ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΊΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ
ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΑΥΤΟ

''ΞΕΝΑΓΗΣΗ'' ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφτηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.Περπατούσαμε δίπλα-δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη αγγέλους.Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε:
-''Αυτό είναι το τμήμα παραλαβής.Εδω παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στο Θεό με τη μορφή προσευχής.''
Κοίταξα γύρω-γύρω στον χώρο. Εσφυζε από κίνηση με τόσους πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα,προερχόμενες από ανθρώπους από όλον τον κόσμο.Μετά προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο,μέχρι που φτάσαμε στον δεύτερο σταθμό.Ο άγγελος μου είπε:
-''Αυτό είναι το τμήμα συσκευασίας και παράδοσης.Εδώ οι ευχές και οι χάρες που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σ' αυτούς που τις ζήτησαν.''
Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ.Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά,αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν εκφραστεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη Γη.Τελος,στην άκρη ενός μακρύ διαδρόμου,σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού .Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθότανε εκεί χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.
-''Αυτό είναι το τμήμα των ευχαριστιών'',
μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου. Εδειχνε λίγο ντροπιασμένος
-''Πως γίνεται αυτό?Δεν υπάρχει δουλειά εδώ?'',ρώτησα
-''Είναι λυπηρό'',αναστέναξε ο άγγελος. Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια''.''Πως γίνεται κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε?'',ρώτησα πάλι.
-''Πολύ απλά απάντησε.Χρειάζεται μόνο να πεις:
''Ευχαριστώ Θεέ μου!
-''Και γιατί ακριβώς πρέπει να τον ευχαριστήσουμε?'',είπα.......
-''Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου ,ρούχα στην πλάτη σου,μια στεγή πάνω απ'το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς,είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.Αν έχεις χρήματα ,στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ'ενα πιατάκι,είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.
Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από ότι αρρώστια,είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν αυτή τη μέρα.Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου,του πολέμου,της μοναξιάς της φυλακής,της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας,είσαι
μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της Γης .
Αν μπορείς να προσευχηθείς σε έναν ναό χωρίς τον φόβο της επίθεσης,της σύλληψης ή της εκτέλεσης,θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.
Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι,είσαι σπάνιος....
Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς,δεν είσαι ο κανόνας,είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα,μόλις έλαβες μια διπλή ευλογιά γιατί σου το έδωσε κάποιος που σ' αγαπάει και γιατί είσαι πιο τυχερός από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν''.
-''Κατάλαβα.Και τώρα τι κάνω?Πως μπορώ να αρχίσω?,είπα.''Να πεις καλημέρα'',απάντησε χαμογελώντας ο άγγελος μου,''να μετρήσεις τις ευλογίες σου και να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους,για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι.Και να μην ξεχάσεις να στείλεις το ευχαριστήριο σου''.

- ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ-

Το κείμενο αυτό δεν θυμάμαι πως ''έπεσε '' στα χέρια μου και ποία είναι η πηγή του..
Είναι αφιερωμένο στο φιλαράκι μου ...

Κική Δημουλά Ποίηση α΄

Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνεται απ' τη ζωή μου
πέρασε κήπος κάποτε.

Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.
Υπόνοια καμιά
ότι προειδοποιούμαι γι' αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο
στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό
της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού.
Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφός μου ή καταδότης.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασ' επάρκεια κάποτε.

Συ δεν φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για να 'χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πώς όπου να 'ναι έρχεσαι.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
ζωή πέρασε κάποτε.

- Κική Δημουλά-

ΜΟΝΑΞΙΑ.......

Oλοι μας, μα όλοι μας ,είμαστε καταδικασμένοι μοιραία να βιώνουμε όχι μόνο τη χαρά τής ζωής, αλλά
και το σκοτάδι της,την έλλειψη νοήματος πολλές φορές.. Ο Σοπενάουερ
λέει ότι ερχόμαστε στη ζωή και είμαστε παιδιά σε ένα θέατρο ,πριν σηκωθεί η αυλαία. Περιμένουμε ενθουσιασμένα, ανυπομονώντας να αρχίσει η παράσταση. Είναι ευτύχημα που δέν γνωρίζουμε τι πρόκειται να συμβεί στην πραγματικότητα. Αν μπορούσαμε να το προβλέψουμε τότε θά μοιάζαμε με φυλακισμένους ,καταδικασμένους όχι στον θάνατο αλλά στη ζωή. Καί προς το παρών χωρίς επίγνωση του τί σημαίνει αυτή η καταδίκη.
Ο χρόνος, αδυσώπητα μας φέρνει κάποια στιγμή μπροστά σ' αυτήν τη θλιβερή πραγματικότητα. Και τότε νομίζω η αποδοχή η όχι στο γεγονός ότι τελικά είμαστε πλοία
μοναχικά πού ταξιδεύουν στό σκοτάδι ,καί ο κάθε ένας από μάς είναι ένα πλοίο μοναχικό,
είναι ανακουφιστικό το νά βλέπεις τα φώτα των γειτονικών πλοίων ........

ΜΟΝΑΞΙΑ
Πως μια λέξη κρύβει τόση οδύνη......
Την επιλέγουμε άραγε εμείς ..
Μας την επιβάλλουν...
Είναι η μοναξιά του νου, ή τής ψυχής...
Πώς μπορείς να νιώθεις τόσο απέραντα μόνος ενώ ζείς μέ
τόσο κόσμο γύρω σου......
Ίσως να φταίει ο νούς τελικά.....
Όσο περισσότερα καταλαβαίνεις τόσο λιγότερο μπορείς να πλησιάσεις τους άλλους. Τόση ανοησία Θεέ μου!!! Ή θα ακούς τους ανόητους και θα συνενείς μ'αυτα που λένε , ή θα γίνεσαι αντιπαθής λέγοντας τους αυτά που δεν μπορούν να καταλάβουν...........
Ίσως να φταίει η ψυχή τελικά....
Μαθημένη να βολοδέρνει μόνη της ,σαν τον άνεμο που φυσάει τη νύχτα ,προσπαθώντας να περάσει μέσα απ'τα κλειστά παραθυρόφυλλα . Η νύχτα μοιάζει με τη μοναξιά,δεν την θέλει κάνεις! Προσπαθούν να την φωτίσουν,να της δώσουν φωνές άλλες, να την αλλάξουν . Μονο τη νύχτα καλοδέχεσαι τη μοναξιά. Όταν σταματάνε όλα να παίρνουν άλλη μορφή.

Όταν οι ανόητοι κοιμούνται και δεν μιλουν.Οταν οι καταστάσεις δεν ωραιοποιούνται με το φως της μέρας. Οταν μπορείς επιτέλους να ακούσεις τη φωνή της ψυχής σου............
Στην αρχή σου μιλάει σιγά,απαλά για να μην σε τρομάξει. Μετά με θυμό γιατί την ξέχασες και δεν την ακούς πια....... Κι ύστερα συγκαταβατικά,φιλικά,όμορφα γιατί θέλει να είσαστε φίλοι. Και τέλος,θα σου μιλήσει παρακαλετά για να σου ζητήσει να μην την ξεχάσεις,να την ακούς!!! Και συ θα το υποσχεθείς,και όπως κάθε φορά θα την κοροϊδέψεις. Κι όμως αυτή θα σε συγχωρέσει...και θα ξανάρθει.... Όταν θα είσαι έτοιμος να την αφουγκραστείς. Να ακούσεις τους ψιθύρους της ,μπερδεμένους με τους ήχους του αέρα και τις φωνές της νύχτας.... Κι εκεί στη σιγαλιά της νύχτας ,ανάμεσα στα σιγοψιθυρί σματα και τις υποσχέσεις..... θά την προδώσεις ξανά !!!!
..................

ΚΑΔΙΑΝΗ

................. .

ΑΝΤΙΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΟ.............

Γιατί γαμώτο ρε πιτσιρίκο.....
Τώρα που άρχισες να μεγαλώνεις, και άρχισες να βγάζεις καινούργια δοντάκια,
τώρα που σε συνηθίσαμε και σε γουστάραμε, με το [αυθάδικο χαριτωμένο] και μοναδικό στυλακι
Φεύγεις και μας αφήνεις. Ήταν ο τρόπος και η γραφή σου μοναδική, καυστική, με πλούσιο χιούμορ.
Μια διαφορετική προσέγγιση στα τεκταινόμενα, της καθημερινής πραγματικότητας , στο θολό και ακατανόητο κόσμο που ζούμε με όλα αυτά τα τραγελαφικά που βιώνουμε.....
Τι κάνουμε τώρα''''''''''ξέρεις πόσο ακρίβυναν οι ψυχοθεραπείες ......
Αλλα ξέρω, φταίνε οι ψυχοθεραπευτές και οι ψυχολόγοι που σε πίεσαν να σταματήσεις το γράψιμο.
Είχαν τεράστιες ζημιές, και είχαν φτάσει στο σημείο να αυτοκτονούν ομαδικά, γιατί είναι κολλημένοι με τα φράγκα, και δεν μπορούν να ζήσουν φτωχοί, χωρίς πισίνες και γαλλικά για τα παιδιά τούς ...
Ξέρεις ...το γέλιο είναι καταλύτης στη ζωή του ανθρώπου και συ το βγάζεις άφθονο μέσα απ' τα γραφτά σου λυτρωτικό μεσ' τη σκληρή μας πραγματικότητα ..
..
Νομίζω και οι πολιτικοί μας αυτά τα [θαυμάσια πλάσματα] αυτοί οι [εκλεκτοί άνθρωποι] οι ατσαλάκωτοι,
με τα καλοσιδερωμένα κουστουμάκια τους [πόσο χαίρομαι όταν τούς βλέπω], τώρα που σταματάς
να γράφεις, θα πέσουν σε βαθιά μελαγχολία και θα έχουμε πρόβλημα........
Πως ρε πιτσιρίκο θα πορευτούμε τώρα που σημαντικά ζητήματα όπως το ασφαλιστικό -το μακεδονικό
και άλλα πολλά, τα διαχειριζόταν μέχρι χθες με το χαμόγελο στα χείλη. Αυτό που τούς χαρακτήριζε πριν να πέσουν σε κατάθλιψη, ήταν η σοβαρή κοινωνική πολιτική που είχαν ξεκινήσει, οι θαυμάσιοι και χαρούμενοι αυτοί άνθρωποι..........
Άντε τώρα να περιμένεις από μερικούς καταθλιπτικούς μαλάκες να σου λύσουν τα προβλήματα .....
Ασε που οι γυναίκες και τα παιδιά τούς από ότι άκουσα θα βγουν λένε στους δρόμους να κάνουν
πορείες και απεργίες πείνας γιατί δε μπορούνε λένε να βλέπουν τις σκατόφατσές τους όταν γυρνάνε από τα έδρανα με μαντηλάκια ,να σκουπίζουν τα δάκρυά τους που σταμάτησες να γράφεις.....
Είδες ρε τι προβλήματα έχεις προκαλέσει.......
Ασε που οι δημοσιογράφοι στα έντυπα ,εφημερίδες και τα λοιπά, δεν το συζητάμε, μόλις το εμπεδώσουν
θα αρχίσουνε τις ομαδικές μεταναστεύσεις ,σε χώρες που να μπορούν να βρουν κάτι να κλέψουν
από κάνα blog, αλλιώς θα γίνουν περσόνεs σε κάνα σαράι στο Ντουμπάι...
Άσε που ο Καραμανλής έχει πλακωθεί με τον Ρουσόπουλο και τον Μπαϊρακτάρη στα κρασά και τα σουβλάκια και από τη στεναχώρια του δε νοιάζεται για τίποτα, τα γράψε όλα στα αρχ,,,του ..αν έχει.....
Η Νατάσα ωστόσο έφερε το Λουδοβίκο και τη παρηγορεί ...με μοιρολόγια ......
Άσε που ο Γιωργάκηs, αυτός καλέ του ΠΑΣΟΚ ,κλαίει και οδύρεται και μετανιώνει, για την πρόταση μομφής
που κατέθεσε.
Λυπάται τον Καραμανλή, στα χάλια που τον βλέπει να έχει πέσει και τον παρηγορεί κι αυτόν
ο κολλητός του Μαρξ ο Μίμης ..... Αλά βαρέθηκε να του απαγγέλλει το κεφάλαιο του κολλητού του του
Μαρξ και του ζητά να του διαβάζει κείμενα δικά σου.Ο Μίμης όμως δεν θέλει με τίποτα, πες το από τη μια σαν προδοσία στο Μαρξ ,πες το ότι μόλις πάει να πει κάτι δικό σου σπαράζει στο κλάμα ο Γιωργάκηs
και αποφάσισε να μην ενδώσει τελικά...
Ο Γιωργακηs, το ίδιο βέβαια και ο Καραμανλής ,αμολήσανε την ΚΥΠ και σε ψάχνουν,όχι βέβαια για κακό...
άλλα για να σε κάνουν υπουργό πολιτισμού στη θέση του ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ........
Οι μόνοι τελικά πού χάρηκαν πού σταμάτησες να γράφεις είναι η Αλέκα καί ο Τσίπραs ..
Από καιρό η Αλέκα ήθελε να χει ένα blog να νά γράφει γιά τήν καθημερινότητα όπως αυτή διαμορφώνεται
με χιούμορ και μέ χάρη....Να εξιστορεί τα αστειάκια που κάνουν οι βουλευτές στο κοινοβούλιο μεταξύ τούς,
και για την Μαρξιστική Λενινιστική προοπτική, στο κοινωνικό στερέωμα, μήπως κάποτε μπορέσουμε και το
εμπεδώσουμε....Τώρα που αδειάζει η πιάτσα θα μπορέσει να πιάσει μαγαζί γωνιά .... Το όνομα του blog
της ανακοίνωσε στους συντρόφους, οι οποίοι από τη χαρά τους βγήκαν με τα πανό στους δρόμους
να το γιορτάσουν.Το όνομα του blog της Αλέκας είναι ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ ....με ροζ και κόκκινο φόντο.......
Ο Τσίπραs και αυτός από τη μεριά του δικαιολογημένα, του έλειπε για να συμπληρώσει το προφίλ του
το μοναδικό ίσως μελανό σημείο που του χαλούσε το Trent στυλάκι .Είναι μια πρόκληση για αυτόν
να αναδείξει στις πιτσιρίκες απανταχού της επικράτειας ότι διαθέτει και χιούμορ ανάμεσα στα άλλα πάμπολλα προσόντα του....Σκέφτεται να κατεβάσει στη βουλή πρόταση που να δίνει το δικαίωμα στις γυναίκες
των βαλκανικών χωρών να μπορούν να ψηφίζουν στη Ελλάδα. Ετσι σκέφτεται ότι τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ
θα φτάσουν σύντομα 70/100.......
Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ αν γίνει κάτι τέτοιο έχουν έτοιμες την Καιλή και τη Ράπτη για αρχηγούς στα κόμματά τους.
Οι άντρες στην Ελλάδα όσοι... μείνανε...θα βαφτούν τα χρώματα του πόλεμου μπλε και πράσινο δηλαδή,
και έτσι η ζωή μας θα αποχτήσει χρώμα και θα μπορέσουμε να βγούμε από τη μαυρίλα που μας έχει πνίξει τόσα χρόνια......
Ο Καρατζαφέρηs είναι πιο πονηρός και παράγγειλε 3 blog στη Vermaht στη Γερμανία. Είναι
έτοιμα μαζί με κάτι σιδερογροθιέs και άλλα σύνεργα σωφρονισμού. Τα άλλα blog θα τα δώσει στους αδερφούς Γεωργιάδη...
Είδες λοιπόν τή υπέροχη πραγματικότητα διαμορφώνεται και χωρίς εσένα.....
Ίσως τελικά νά μην σε έχουμε και τόσο ανάγκη.......

Κατερίνα Γώγου..Η επαναστατρια...

Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι
μες τους ανθρώπους...
τα περίπτερα πως κρυώνουνε
απ΄τις βρεγμένες εφημερίδες
ο ουρανός
πως τρυπιέται στα καλώδια
και το τέλος της θάλασσας
από το βάρος των πλοίων
πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες
στο τελευταίο δρομολόγιο
και το λάθος εκείνου που κατέβηκε
στην πιό πρίν στάση
τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο
και τη ντροπήσου
ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά
πως να τα ζητήσεις
πως τσούκου τσούκου
αργά μεθοδικά
μας αλοιώνουνε
να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή
από το στύλ της καρέκλας...

Η μοναξιά...
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα - Κοκκινιά
Τούμπα - Σταυρούπολη - Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ΄αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
ειναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γής - εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Γιά τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει

Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σουχα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

Κατερίνα Γώγου

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΠΩΣ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙΣ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ;;;;


Ανθρώπινα δικαιώματα ....


Κανένας άλλος κριτής έξω από εμένα τον ίδιο δε μπορεί να αποφασίσει αν έχω δίκιο η άδικο.Τα μόνα πράγματα που δεν έχω δικαίωμα να κάνω είναι αυτά που δεν κάνω με ελεύθερο πνεύμα. Εχεις το δικαίωμα να είσαι ότι έχεις τη δύναμη να είσαι .
Ότι επιτελείς το επιτελείς σαν μοναδικό άτομο.Το να διαφυλάξεις την ανωνυμία σου
σε μια χώρα που η δημοκρατία που τη διέπει, δεν είναι δημοκρατία αλλά το ΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ,η συναίνεση σε πράξεις και σε ρόλους και η έκφραση, πρέπει να καθορίζονται
πάντα με γνώμονα το τι μας διέπει. Η ελευθερία που δίδεται είναι κλεμμένη ελευθερία. Άρα μπορώ από μόνος μου να καθορίζω το τι είναι σωστό και τι λάθος,
σε πράγματα και καταστάσεις που αφορούν τη δική μου προσωπικότητα. Το πρόβλημα είναι ότι σαν λαός έχουμε σηκώσει τα χεριά ψηλά
και δεν καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα ,όχι με αμπελοφιλοσοφίες του καναπέ
άλλα με πράξεις καθημερινές μικρές και μεγάλες.. Ο μπάτσος αντικατοπτρίζει στις πράξεις του,όπως αυτές καθημερινά διαμορφώνονται,
την πρακτική ενός κράτους με [σοβαρή κοινωνική πολιτική].ένα κράτος που[ ξέρει να συμπεριφέρεται στους πολίτες του ]........Η καθημερινότητα μας γα...ει και εμείς
σφυρίζουμε υπερφλιαρα. .άλλα τι να κάνουμε όπως λέει κι ο ποιητής
ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Λευτερώσου
Λευτερώσου
πολέμα να ζήσεις
Ποιο είναι το χρέος μας;
Η πράξη ...

ΣΤΟΝ ΑΜΛΕΤ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ....ΑΡΓΥΡΗ.

Eνα τηλεφώνημα ξαφνικό και αναπάντεχο
Ήταν αρκετό…..
Βρέθηκε το όνομα και το τηλέφωνο σας πάνω
Σε κάποιον, αγνώστων λοιπών στοιχείων,
Ο οποίος κείτεται νεκρός εδώ και ενάμιση
Χρόνο περίπου σε ένα βράχο στα νότια
Παράλια της Κρήτης ……..

Ήταν ο Αργύρης, ο φίλος από τα παλιά,
Αργύρης…..
Άνθρωπος περιθωριακός ,δοσμένος
Σ’ ένα κατά δικό του κόσμο ,φτιαγμένος
Από χρώματα και αρώματα που ταίριαζαν
Στη δική του ψυχοσύνθεση…..

Πάντα παιδί, δεν άντεχε το δικό μας ακατανόητο
Κόσμο και επέλεξε το όνειρο ,το δικό του παραμύθι,
Μέσα από το σκληρό κόσμο των ουσιών……

Εκεί λοιπόν πάνω από τον βράχο , άνοιξε τα φτερά του ,
Ηθελημένα η αθέλητα, αγκαλιάστηκε με τη νύχτα….. Κανένα δάκρυ δεν κύλησε
Κανένα μοιρολόι δεν ειπώθηκε
Καμιά μάνα δεν τον έκλαψε
Γιατί απλά ….δεν είχε…..


Το γέλιο από τα ματιά σου θα κλέψω
Να το κρατήσω μυστικό
Να χρωματίζω την αυγή όταν ξυπνάω
Κι όταν νυχτώνει τον πιο μαύρο μου ουρανό

Ένα κεράκι ρε παιδιά …για τον ΑΡΓΥΡΗ….

MHΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ

Ότι μέσα μου έχει απομείνει
Είναι ατσάλι και φωτιά
Θυμός και οδύνη..



Αγωνίες και πίκρες
Για αυτά που μας στέρησαν
Για αυτά που μας έκλεψαν
Δίχως συγκατάθεση δικιά μας



Κανείς δεν ρώτησε πως βιώναμε
Τις πτώσεις μας……
Πως είναι να’ χεις σπασμένα Φτερά
Και να προσπαθείς να πετάξεις.


Τις νύχτες κάτω απ’ τα άστρα
Στις ερημιές και τούς γκρεμνούς
Με τούς ανέμους της άγνοιας
Να φυσούν στις καρδιές μας
Πλάσαμε τα όνειρα μας.



Όνειρα που γεννηθήκαν
Στη πιο γλυκεία μας νιοτη…
Για να εκποιηθούν
Δίχως δεύτερη σκέψη
η άλλους ενδοιασμούς
από σας τούς γδάρτες
των ονείρων μας …

Αλλά μην αναπαύεστε….
Και να θυμάστε…πάντα…..
Την ιστορία τη γράφουν οι τρελοί
Και οι προδομένοι…



Το 1/3 των Ελλήνων ζουν με λιγότερα από 470 ευρώ μηνιαίως, ενώ 1 στα 5 παιδιά ζει επίσης κάτω από τα όρια της φτώχειας. Μιλάμε πλέον -και επισήμως;- για την κοινωνία των 2/3!
Ακόμη, αναφέρεται ότι τα τελευταία πέντε χρόνια οι αυτόχειρες, που βρίσκονται στην ηλικιακή κλίμακα 25-45 αποτελούν κάθε χρόνο το 38-40% του συνόλου των αυτοκτονιών. Η αυτοκτονία είναι παγκοσμίως η τρίτη αιτία θανάτου στις ηλικίες από 15 έως 34 χρόνων, αλλά η πλειοψηφία τους αφορά ενηλίκους, προσθέτει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Το 1/3 των Ελλήνων ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Το 20% των παιδιών στην Ελλάδα βιώνουν τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. 18.000 άνθρωποι στην χώρα μας, σιτίζονται από την εκκλησία και τους Δήμους.
Ανησυχητικά είναι ακόμη τα στοιχεία που αφορούν την παιδική εργασία, αφού σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, 1 στα 6 παιδιά του πλανήτη εργάζεται σε περιβάλλον που βλάπτει τη ψυχική και σωματική υγεία του. Σε διεθνές επίπεδο 73 εκατομμύρια από τα εργαζόμενα παιδιά είναι ηλικίας κάτω των 10 ετών και κάθε χρόνο τουλάχιστον 22.000 από αυτά σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα

ΝΕΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΟΥ...ΚΑΙ Η ΞΕΦΤΥΛΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ,ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑ...

Νεο περιστατικό θανάτου είχαμε
το περασμένο Σαββάτο
μέσα στις φυλακές Κορυδαλλού.
Μια 40 χρονη γυναίκα η οποία είχε συλληφθεί
για χρήση ναρκωτικών,
οδηγήθηκε από τη πρώτη στιγμή μεταγωγής της
στην απομόνωση,
με αποτέλεσμα να πεθάνει αβοήθητη
σαν το σκυλί,από αναρρόφηση.

Τα ερωτήματα για ακόμη μια φορά πάμπολλα...
Γιατί η γυναίκα αφού ήταν τοξικομανής
δεν παράμεινε στην ιατρική μονάδα των φυλακών;
Ποιος πήρε την απόφαση να την οδηγήσει στην απομόνωση
ενώ ήταν σε πραγματικά άθλια κατάσταση
και επομένως ευθύνεται για το θάνατο της;
Γιατί δεν υπάρχουν ειδικές μονάδες μέσα στις φυλακές
για όσους χρήστες συλλαμβάνονται;
Και τέλος,γιατί η Ελληνική Αστυνομία συνεχίζει
να συλλαμβάνει χρήστες ναρκωτικών ουσιών,
οι οποίοι στην ουσία θεωρούνται άρρωστοι,
ενω στην πραγματικότητα θα έπρεπε να τους οδηγεί
σε ειδικά διαμορφωμένα κέντρα αποτοξίνωσης;;;

Το περιστατικό μάλιστα
"συμπίπτει με τη δημοσίευση της έκθεσης
του Συμβουλίου της Ευρώπης
για τις ελληνικές φυλακές που διαπιστώνει
σοβαρές ελλείψεις σε υλικοτεχνική υποδομή,
υγειονομική περίθαλψη αλλά
και περιστατικά ξυλοδαρμών."

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ...

kαι για να μη ξεχνιόμασταν....

11/11/2007: Thanatos 48xronou stis fylakes Korydallou

26/10/2007: Thanatos 31xronou stis fylakes Alikarnassou Kritis

12/10/2007: Apagxonismos 27xronou Afganou stis fylakes Korydallou

14/8/2007: Thanatos 2 kratoumenwn stis fylakes Kerkyras

26/8/2007: Thanatos 2 kratoumenwn stis fylakes Malandrinou

25/6/2007: Thanatos 21xronou kratoumenou stis fylakes Korydallou

19/6/2007: Thanatos 26xronou apo tis dikastikes fylakes Komotinis sta kratitiria tis ypodieythinsis metagogwn Thessalonikis apo epiliptiki krisi

10/6/2007: Aytoktonia 57xronou sto psyxiatreio twn fylakwn Korydallou

29/4/2007: Aytoktonia 28xronou sta kratitiria tou A.T. Menemenis

19/4/2007: Thanatos 45xronou apo tis fylakes Komotinis sta kratitira tou tmimatos metagwgwn Thessalonikis

15/4/2007: Aytoktonia 20xronou Alvanou sta kratitiria tou A.T. Iliou

1/4/2007: Thanatos 26xronou stin agrotiki fylaki Agias sta Xania.

30/3/2007: Thanatos 30xronou kratoumenou sto psyxiatreio tvn fylakwn Korydallou

28/3/2007: Aytoktonia 15xronou Polwnou sto psyxiatreio tvn fylakwn Korydallou

27/2/2007: Thanatos 52xronou stis dikastikes fylakes Naypliou

…. 30 Martiou 2006: Thanatos 4 kratoumenwn mesa sto keli tous, noumero 80 stin 4i pteryga tvn fylakvn Korydallou, oi opoioi kaikan zwntanoi….

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΟΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ ........

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΛΑΜΨΕΙ…
ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΘΑ ΜΠΕΙ ΒΑΘΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ
ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΟΣΟ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΑΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ
ΘΑ ΑΠΟΔΟΘΕΊ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ..


ΘΑ….ΘΑ….ΘΑ…ΣΣΣσσσσσσς κοιμάται ο κόσμος................

...ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ....

H φλογερή αγωνίστρια ΟΥΡΙΚΕ ΜΑΙΝΧΟΦ
Βρέθηκε απαγχονισμένη στο κελί της
Στις 9-5-1976
Το οφθαλμοφανές περίεργο είναι πως
Κατάφερε να … αυτοκτονήσει με το
Ένα πόδι πάνω στην καρεκλά….
Μια σπάνια φωτογραφία που
Απεικονίζει το τέλος αυτών
που αντιστέκονται στην κάθε
μορφής ΕΞΟΥΣΙΑ….
Η ουρικέ Μαινχοφ έχει
παρεξηγηθεί από την ιστορία.
Άνθρωποι σαν την Μαινχοφ
ήταν εμπόδιο στο δρόμο του κεφαλαίου
και του κράτους της Δυτικής Γερμανίας
Ήταν από τούς πρώτους δημοσιογράφους
που έγραψαν εναντία του πραξικοπήματος
στην Ελλάδα.. Κατάλαβε πως το να πολεμάς
δίχως όπλα με μονό όπλο σου τα λόγια,δεν είχε νόημα.
Η εκμετάλλευση και η ταπείνωση ολοένα και οξυνόταν.
Η κατάσταση των εκατοντάδων χιλιάδων ορφανών παιδιών,
των εργατών στις φάμπρικες και των μεταναστών ολοένα
και χειροτέρευε. Το 1968 οι αριστερές δυνάμεις ζήτησαν
να σαμποταριστεί ο πόλεμος στο Βιετνάμ ,δίχως αποτέλεσμα.
Μετά έναν χρόνο ιδρύθηκε η RAF. Που ξεκίνησε τη δράση της
με την απελευθέρωση κρατουμένων.
Τα βασανιστήρια στα λευκά κελιά απόλυτη απομόνωση προσπάθεια
Να εξαναγκαστεί σε μια επέμβαση εγκεφάλου [λοβοτομή]
Ήταν και είναι τα όπλα που χρησιμοποιεί το Σύστημα για να σωφρονίσει
Τούς αντιφρονούντες … Σήμερα 32 χρονιά μετά κοιτάζοντας την πραγματικότητα
όπως αυτή έχει διαμορφωθεί,αντιλαμβάνεται κανείς ότι τελικά ο ένοπλος αγώνας
είναι μονόδρομος Η κάθε εξουσία
τον χρησιμοποιεί για να περνά τρομονόμους και να περιορίζει την ελευθερία
των πολιτών…… Η κατάσταση θα αλλάξει όταν τελικά ο καθείς από εμάς
συνειδητοποιήσει το τι τελικά συμβαίνει γύρω του και προσπαθήσει να μην είναι
παθητικός δεκτής –ούτε τελικά μελλοντικά βολεψακιας μιας κακώς εννοούμενη
πραγματικότητας αλλά ενεργός πολίτης σε μια χωρά που γέννησε τη δημοκρατία
με οδύνες τοκετού άπειρες. …….

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

“Ο κ. Στρατής Θαλασσινός” , Φωτιές του Αϊ-Γιάννη.

“Ο κ. Στρατής Θαλασσινός” , Φωτιές του Αϊ-Γιάννη.

Αν μείνεις γυμνή μπροστά στον καθρέφτη τα μεσάνυχτα βλέπεις
βλέπεις τον άνθρωπο να περνά στο βάθος του καθρέφτη
τον άνθρωπο μέσα στη μοίρα σου που κυβερνά το κορμί σου,
μέσα στη μοναξιά και στη σιωπή τον άνθρωπο
της μοναξιάς και της σιωπής
κι ας ανάβουν οι φωτιές.

Την ώρα που τέλειωσε η μέρα και δεν άρχισε η άλλη
την ώρα που κόπηκε ο καιρός
εκείνον που από τώρα και πρίν από την αρχή κυβερνούσε το κορμί σου
πρέπει να τον εύρεις
πρέπει να τον ζητήσεις για να τον εύρει τουλάχιστο κάποιος άλλος, όταν θα 'χεις πεθάνει.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ

"Αργά, με αγώνα, σαλεύω ανάμεσα στα φαινόμενα

"Βάνω τάξη στην αναρχία, δίνω πρόσωπο, το πρόσωπο μου, στο χάος.

Σε άξαφνες φοβερές στιγμέςο νους δεν μπορεί,

αστραπές και φαντάσματα.

. δε με χωρούν τα φαινόμενα, πνίγουμαι!

Είναι η μεγάλη κρίσιμη στιγμή….Φοβούμαι…..

Νιώθω στην καρδιά μου όλες τίς ταραχές

τις χαρές και τις πίκρες της ζωής.

Είμαι η νύχτα……

Μια μικρή ανυπόταχτη πνοή

που την τρώει το φως.

Είμαι η νύχτα…… Ο άνεμος του ολέθρου φυσάει·

Θα ΄ναι ο θάνατος……υποτάξου!"

Καίγουμαι!... Βοήθεια!

ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ..ΛΟΙΠΟΝ..
Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος…

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ' το δέντρο που βρέχεται…

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου 'ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες…
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ' άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ' ένα άστρο ή μ' ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών…

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δος μου το χέρι σου..
Δος μου το χέρι σου..

Blowin' in the Wind

Πόσους δρόμους πρέπει κανείς να διαβεί πρoτoύ σαν άντρα τον δουν;
ναι, και πάνω από πόσες θάλασσες πρέπει τ' άσπρο περιστέρι να πετάξει
στην άμμο πριν αποκοιμηθεί;
ναι, και πόσες Φορές πρέπει οι οβίδες να πέσουν, προτού για πάντα απαγορευτούν;
την απάντηση, φίλε μου, τη Φέρνει ο άνεμος,τη Φέρνει ο άνεμος.
Πόσες φορές πρέπει ο άνθρωπος να κοιτάξει ψηλά πριν αντικρύσει ουρανό;
Ναι, και πόσα αφτιά πρέπει ο άνθρωπος να'χει προτού ακούσει τον κόσμο να κλαίει;
~ναι, και πόσοι νεκροί θα χρειαστούν για να μάθει πως περίσσεψαν οι θάνατοι;
Την απάντηση, φίλε μου, τη φέρνει ο άνεμος, τη Φέρνει ο άνεμος.
Πόσα χρόνια αντέχει το βουνό, προτού ξεπλυθεί στη θάλασσα;
Ναι, και πόσα χρόνια μπορεί να ζήσουν μερικοί πριν τους δοθεί η λευτεριά;
Ναί, και πόσες Φορές μπορεί κανείς να γυρίσει αλλού κάνοντας ότι δε βλέπει;
Την απάντησή, φίλε μου, τη φέρνει ο άνεμος, τη Φέρνει ο άνεμος.

Famous Blue Raincoat- Leonard Cohen

Its four in the morning, the end of december
Im writing you now just to see if youre better
New york is cold, but I like where Im living
Theres music on clinton street all through the evening.

I hear that youre building your little house deep in the desert
Youre living for nothing now, I hope youre keeping some kind of record.

Yes, and jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear
Did you ever go clear?

Ah, the last time we saw you you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
Youd been to the station to meet every train
And you came home without lili marlene

And you treated my woman to a flake of your life
And when she came back she was nobodys wife.

Well I see you there with the rose in your teeth
One more thin gypsy thief
Well I see janes awake --

She sends her regards.
And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say?
I guess that I miss you, I guess I forgive you
Im glad you stood in my way.

If you ever come by here, for jane or for me
Your enemy is sleeping, and his woman is free.

Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried.

And jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear

Καλή δύναμη Αδέλφια......

ΟΤΙ ΣΕ ΕΣΕΝΑ
ΗΤΑΝ ΒΟΥΝΟ
ΤΟ ΙΣΟΠΕΔΩΣΑΝ
ΚΑΙ ΣΚΕΠΑΣΑΝ
ΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΣΟΥ...

ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΟΥ
ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΩΡΑ
ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ
ΑΝΕΤΟΣ......

παπαζογλου

ΤΑ ΝΕΚΡΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ

"ΣΤΑ ΝΕΚΡΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΑΜΕ
ΠΑΤΗΜΑΣΙΕΣ ΣΤΙΣ ΠΑΤΗΜΑΣΙΕΣ
ΧΝΑΡΙΑ ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΜΑΣ
ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ
ΣΚΥΦΤΟΙ-ΤΑΠΕΙΝΟΙ-ΑΛΑΦΡΟΪΣΚΙΟΤΟΙ
ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.
ΔΙΑΒΗΚΑΜΕ-ΧΑΘΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ:ΠΟΙΟΣ
ΞΕΡΕΙ ΓΙΑ ΠΟΥ....ΙΣΩΣ ΔΙΧΩΣ ΧΑΡΑ,ΔΙΧΩΣ ΠΟΝΟ,
ΔΙΧΩΣ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΓΙΑΤΙ..
ΣΒΗΝΩΝΤΑΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ
ΙΣΩΣ ΞΑΝΑΒΡΕΘΟΥΜΕ........
ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ,ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΠΟΝΑΝΕ....

Χριστούγεννα...

τα λογια κρεμαστηκαν
ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩ ΜΑΣ ....
Η ΣΙΩΠΗ ΑΝΥΠΟΦΟΡΑ ΕΝΟΧΗ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΖΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΟΧΕΣ ΜΑΣ
ΤΟ ΚΡΥΟ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ
ΤΟ ΣΠΗΤΙ ΜΑΣ... Ο ΔΡΟΜΟΣ...

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ

Η καθημερινή πάλη με τον εαυτό μου έχει αντικείμενο να τον πείσω πως πρέπει να είναι ευτυχισμένος.
Συνήθως χάνω.

ΣΕ ΜΑΚΑΡΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ

Εκείνοι βλέπεις έχουν τόσα πράγματα
για να τα υπερασπίσουν,

άλλοι προνόμια, άλλοι σοβαρές σπουδές στην Εσπερία,

ο τρίτος μια γυναίκα έμορφη

που ελπίζει να του μείνει πιστή,

καθηγητές τους τίτλους τους και στρατηγοί τις σατραπείες,

ακόμα κ’ οι περιπτεριούχοι,

τα οργανωμένα συμφέροντα

του σωματείου αρτοποιών «Η Αναγέννησις»,

και οι έντιμοι πολίτες και το συνάφι

όλοι τους έχουν τόσα πράγματα να υπερασπίσουν

αντιμετωπίζοντας καθημερινές επιβουλές των άλλων,

πώς να το κάνεις και να τους αποκόψεις

πώς να τους πεις για το θολό μάτι της σιτοδείας,

την πορφυράδα του θυμού της απόγνωσης,

που είναι γυμνή γιατί δεν έχει ρούχα να φορέσει

και να σκεφτείς πως η μισή ανθρωπότητα καθημερινώς

πέφτει να κοιμηθεί νηστική, χωρίς να ξέρει

αν και πώς θα φάει αύριο·

πώς να τους ξεκουνήσεις από τη μακαριότητά τους

που δεν είδαν το απελπισμένο πλήθος

να παραβγαίνει τα σκυλιά για τ’ αποφάγια

γέρους σακάτηδες γυμνούς, παιδιά στο στήθος

σκελετωμένης μάνας να βυζαίνουν αίμα

ή και κορίτσια που πορνεύονται από εφτά χρονών·

πώς να τους ξεκουνήσεις όταν όλ’ αυτά

έχουνε τόση λίγη σημασία μπρος στην αυξομείωση

του προεξοφλητικού τόκου στο Λονδίνο ή των ναύλων

για κάρβουνα στο Χάμπτον Ρόαδς-


βρισκόμαστε, ως γνωστόν,


στον καλύτερο πιθανό κόσμο, κύριοι,

κι όσοι δε συμφωνούν, νάτα τα λατομεία

η δήλωση, η αναξιοπρέπεια και τα υπόλοιπα.

Κανένας άνθρωπος άλλωστε δεν αντέχει στην αθλιότητα,

όταν αυτή έντεχνα εναλλάσσεται

με υποσχέσεις προνομιακής μεταχείρισης.

Κι άστους να λένε, τους ιδεολόγους.



Και σεις; Εξεγείρεστε; Όχι βέβαια.

Η εποχή μας ευνοεί τόσο τη σωφροσύνη!.
Δ.Φραγκόπουλος,

Αλλά πρώτα θα δεις την ερημιά και θα της δώσεις το δικό σου νόημα, είπε.
Πριν απ' την καρδιά σου θα 'ναι αυτή και μετά πάλι αυτή θα ακολουθήσει.
Τούτο μόνο να ξέρεις: Ό,τι σώσεις μες στην αστραπή, καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει.

Οδυσσέας Ελύτης ("Το Άξιον Εστί")

Δ Η Μ Ο -ΚΡΑΤΙ,,ΑΑΑΑΑ..........

Στην Ελλαδα,Δημοκρατια αποκαλουμε
τη γνωμη και την αποψη των λιγων.
Εχουμε εκλεξει ενα κομμα,
οπου το 60% του λαου,
δεν το θελει για κυβερνηση.
Οι νομοι εχουν φτιαχτει,
ετσι ωστε να εξυπηρετουνται,παντα,
τα συμφεροντα των οσων εχουν οικονομικη δυναμη
και πολιτικη ισχυ.
Η Νεα Δημοκρατια με την αριστη συνεργασια του Πασοκ,
εχουν διαμορφωσει στην Ελλαδα ενα αριστο συστημα
πελατειακων σχεσεων μεταξυ Βουλευτων και πολιτων,
με αποτελεσμα ο κοσμος να κρεμεται συνεχως
απο τα αρχιδια τους.
Το κερασακι στη τουρτα,περα απο το ασφαλιστικο,
ειναι η ιδιωτικοποιηση της Παιδειας,
που κυριο στοχο εχει,τη μορφωση των λιγων
και την υποβαθμιση του μορφωτικου επιπεδου των πολλων.
Ειναι απο την παγκοσμια ιστορια γνωστο,
οτι κανενα ολοκληρωτικο καθεστως
δεν θελει να εχει μορφωμενους πολιτες...
Οποτε,καλο ειναι να αντιδρασουμε τωρα,
οσο εχουμε ακομη καιρο,
πριν μας αποχαζεψουν τελειως...

ΣΙΩΠΗ...ΤΟ ..ΑΚΟΥΤΕ,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,
κόψ' τη φωνή σου,
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός,
η σιωπή ειναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί,
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγαν:
«σώπα!».

Στο σχολείο μου κρύψανε την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«Κοίτα μην πεις τίποτα, σσσ...σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου,
η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρεις το μπελά σου, σώπα!».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα!»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
και τα 'μαθα να σωπαίνουν,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική
και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες, με συμβουλεύανε:
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα!»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμία ζηλευτή,
με τους γείτονες, μας ένωνε όμως, το «Σώπα!».

«Σώπα!» ο ένας, «σώπα!» ο άλλος, «σώπα!» οι επάνω, «σώπα!» οι κάτω,
«σώπα!» όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
«Σώπα!» οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας...
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα!».
Και μαζευτήκαμε πολλοί,
μια πολιτεία ολόκληρη,
μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα,
μόνο με το «Σώπα!».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα»!

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν' την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απ' το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς!

Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
ΜΙΛΑ!

Αζίζ Νεσίν

Sokratis Malamas - Prigkipesa

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Γιώργος Τσαγκάρης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Ήταν ένας νέος ωχρός. Καθόταν στο πεζοδρόμιο.
Χειμώνας, κρύωνε.
Τι περιμένεις; του λέω.
Τον άλλον αιώνα, μου λέει.

"Που να πάω"

Όσο για μένα, έμεινα πάντα ένας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων,
αλλά... αλλά ποιος σήμερα ν' αγοράσει ομπρέλες από αρχαίους κατακλυσμούς.

"Χρωματίζω πουλιά και περιμένω να κελαηδήσουν"

Αλλά μια μέρα δεν άντεξα.
Εμένα με γνωρίζετε, τους λέω.
Όχι, μου λένε.
Έτσι πήρα την εκδίκησή μου και δε στερήθηκα ποτέ τους μακρινούς ήχους.

"Τραγουδάω, όπως τραγουδάει το ποτάμι"

Κι ύστερα στο νοσοκομείο που με πήγαν βιαστικά...
Τι έχετε, μου λένε.
Εγώ; Εγώ τίποτα, τους λέω. Μόνο πέστε μου γιατί μας μεταχειρίστηκαν,
μ' αυτόν τον τρόπο.

Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.
Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους.
Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα,
αλλά εκείνη αρνείται.

"Όμως απόψε, βιάζομαι απόψε,
να παραμερίσω όλη τη λησμονιά
και στη θέση της ν' ακουμπήσω,
μια μικρή ανεμώνη."

Κύριε, μάρτησα ενώπιόν σου, ονειρεύτηκα πολύ
"μια μικρή ανεμώνη." έτσι ξέχασα να ζήσω.
Μόνο καμιά φορά μ' ένα μυστικό που το 'χα μάθει από παιδί,
ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο, αλλά εκεί κανείς δε με γνώριζε.
Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τ' όνειρα στα παιδιά
και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ' τους αγγέλους.
Ήτανε πάντοτε αλλού.

Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί.

"Sos, Sos, Sos, Sos
Φυσάει απόψε φυσάει,
τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι φυσάει,
κάτω από τις γέφυρες φυσάει,
μες στις κιθάρες φυσάει.

Φυσάει απόψε φυσάει,
μες στις κιθάρες φυσάει.

Δώσ' μου το χέρι σου φυσάει,
δώσ' μου το χέρι σου."
----------------------------------------
Αφηγείται ο Τάσος Λειβαδίτης

Πρέπει να υπάρχουν διαφορετικά είδη μοναξιάς, ή τουλάχιστον διαφορετικοί βαθμοί μοναξιάς, αλλά την πιο τρομακτική μοναξιά δεν τη ζουν οι πολλοί και την καταλαβαίνουν μόνο λίγοι.

Ωραίε νεκρέ, μονάρχη εσύ του μυστικού ουρανού μου
αστέρινε, ήρθες πάλι,
σ' έφερε η νύχτα, φάντασμα του λατρευτού μου
στην ορφανή μου αγκάλη.
Kαι σε κρατούσα όπως ποτέ δεν κράτησε μητέρα
το πρωτογέννητο παιδί στην αγκαλιά της,
και κάποιου πόνου μια ψυχή, χυμένη απ' άλλο αέρα,
την όψη σου την άγιαζε με τ' αντιφέγγισμά της.
K' είσουν ωραίος, όπως ποτέ κανένας έρωτάς μου
δεν είτανε στης νιότης μου τα χρόνια,
και σώπαινες, όπως ποτέ δε μίλησαν τ' αηδόνια
των ποιητών στα βάθη της καρδιάς μου.

Κωστής Παλαμάς

ΑΠΟΥΣΙΑ

ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ ΣΕ ΘΥΜΗΘΗΚΑ.... Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΟΥ ΚΟΦΤΕΡΟ ΓΥΑΛΙ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ. ΧΑΘΗΚΕΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΠΝΟ ΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΟΥ ΜΟΥ.ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ,ΕΤΣΙ ΗΣΥΧΑ ΟΠΩΣ ΕΖΗΣΕΣ...ΑΛΛΟΚΟΤΗ ΣΟΥ ΣΤΑΘΗΚΕ Η ΜΟΙΡΑ.ΕΖΗΣΕΣ ΣΕ ΜΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΛΗΜΜΥΡΑ
ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕΣ ΣΑΝ ΕΧΑΣΕΣ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΣΟΥ... ΕΤΣΙ ΕΣΒΥΣΕΣ...ΣΑΝ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ...

Ευχαριστώ:


όσους με την προδοσία τους μου απέδειξαν ότι δεν τους έχω ανάγκη

όσους με μίσησαν και με ανάγκασαν να συμμαχήσω με τον εαυτό μου

όσους με υποτίμησαν και με ανάγκασαν να πιστέψω στον εαυτό μου

όσους με βοήθησαν και με κάνουν να αμφισβητώ τι είναι πραγματικά δικό μου

όσους με ξέχασαν γιατί συνεχίζουν να μου προσφέρουν τη δικιά τους ανάμνηση ανιδιοτελώς

όσους με νίκησαν γιατί με λύτρωσαν από την αγωνία του αήττητου

όσους με ενοχλούν γιατι με βοηθούν να ανακαλύψω τι θέλω

όσους με πολεμούν γιατι με κρατάνε σε εγρήγορση

όσους με αντιπαθούν γιατί με κάνουν να αισθάνομαι ότι αξίζω προσοχής

όσους με κλέβουν γιατί με κάνουν να αισθάνομαι πλούσιος


Γιατί μια τόσο δα μικρή στιγμή ευδαιμονίας μπορεί να δικαιώσει τα πάντα.

O ANEMOS THS ΕΡΗΜΙΑΣ ΜΑΤΩΝΕΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ..ΑΛΟΚΟΤΟΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΥΣ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΥΣ,

Έτσι απλά.

Θέλω να κλάψω δύσκολα.
Αργά.
Τα δάκρυα να έρχονται ένα ένα. Aπόσταγμα ψυχής.
Ακίνητος να ατενίζω το χάος εμπρός μου με μάτια υγρά.